พันธนาการรักลวงตา

รดา คือรักแรกของภูผา แต่เธอกลับปฏิเสธรักครั้งนี้!! เพียงเพราะเขาตาบอด


"ปล่อยนะพี่ผา จะทำอะไร" คนร่างเล็กที่ถูกโยนลงเตียงอย่างแรงทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ สะโพกและเอวเจ็บช่ำจากแรงที่คนตัวหนาเหวี่ยงลงมา

"สั่งสอนเธอไง ไปอยู่ในคุกก็เท่านั้น คนไร้หัวใจอย่างเธอต้องเจอพี่" คนตัวหนาขึ้นคล่อม แต่มีหรือที่คนร่างเล็กจะยอม เธอพยายามขัดขืนทั้งถีบทั้งดิ้นเพื่อเอาตัวรอด

ภูผาประกบริมฝีปากบางจนได้กลิ่นอุ่นของลมหายใจ และรู้สึกชื้นจากรอยน้ำตาของคนที่อยู่ใต้ร่าง

"ร้องไห้ทำไม รังเกียจพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ" เขาผละตัวออก ได้ยินเสียงสะอื้นที่ดังมาจากคนร่างเล็ก ความตัดพ้อ ความน้อยใจ ปรี่เขามาเล่นงานเขาอย่างหนัก

"รดาเกลียดพี่ผา รดาไม่มีวันรักคนตาบอด" รดาพูดไปพรางสะอื้นตัวโยน เธอรีบสาวเท้าลงจากเตียง ปาดน้ำตาลวก ๆ