สามีผู้ฆ่ากับภรรยาผู้หวนคืน

ค่ำคืนฝนโหมกระหน่ำ ราวสวรรค์หลั่งน้ำตาให้ชะตากรรมของสตรีผู้หนึ่ง สายฝนฟาดซัดลงบนหลังคากระเบื้อง เสียงหยดน้ำกระทบพื้นศิลาแตกพร่า ไม่เป็นจังหวะ ราวกับตั้งใจกลบเร้นลมหายใจแผ่วเบา
ของสตรีผู้หนึ่งล้มพับอยู่บนพื้นศิลาอันเย็นเยียบในเรือนด้านใน
ร่างบางนอนแน่นิ่ง ดุจดอกไม้ร่วงกลางพายุ
โลหิตสีแดงเข้มซึมออกจากมุมปาก ค่อย ๆ ไหลตามแนวคาง
เย็นเฉียบเสียจนความเจ็บปวดเลือนหาย เหลือเพียงความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านทั่วร่างในห้วงเวลานั้นนางมิอาจแยกได้อีกแล้วว่า
สิ่งใดคือความเจ็บจากบาดแผล
หรือสิ่งใดคือความหนาวเหน็บจากหัวใจ
ที่ถูกชะตาฟ้าดึงลงสู่ก้นเหวอย่างไร้ความปรานี
นางพยายามขยับปลายนิ้ว หากเรี่ยวแรงกลับเลือนหายราวสายหมอกยามรุ่งสาง
ดวงตาที่พร่ามัวฝืนลืมขึ้นอย่างอยากเย็นนัก มองไปยังบุรุษผู้ยืนเด่นอยู่เบื้องหน้า
อาภรณ์ขุนนางสีดำสนิทห่อหุ้มร่างสูงสง่าดุจภูผา
ชายเสื้อพลิ้วไหวแผ่วเบาตามแรงลมฝน
เงาแสงคบไฟสาดต้องสันกรามคมคายขับให้ใบหน้าคมกริบราวคมดาบ
ดวงตาคู่นั้นนิ่งลึก เย็นเยียบประหนึ่งหิมะหมื่นปีมิละลาย
ไร้ซึ่งอารมณ์ ไร้เมตตา
ดุจสายตานั้นมิได้มองเพียงผู้หนึ่งผู้ใดหากทอดลงมาจากเบื้องบน
ประหนึ่งเทพพิพากษาที่เพ่งพินิจชะตาชีวิต
ชะตาหนึ่งที่เปราะบางดุจเส้นไหม
แขวนอยู่บนคมดาบในมือเขา
เพียงถ้อยคำเดียวที่หลุดจากริมฝีปากเย็นชาก็เพียงพอจะตัดขาดลมหายใจ
ให้ดับสูญลงท่ามกลางสายฝนและราตรีอันไร้เมตตา
บุรุษผู้นั้นคือ เซียวเหยียน
สามีที่นางเคยเรียกขานด้วยเสียงอันแผ่วหวาน
บุรุษผู้เคยเป็นทั้งฟ้า ดิน และลมหายใจของนาง
ครั้งหนึ่งนางเคยมอบชีวิตและหัวใจไว้ในมือของชายผู้นี้
เชื่อมั่นว่าอ้อมแขนของเขาคือที่พึ่งสุดท้ายนาง
แต่ทว่าในค่ำคืนเงียบงันนี้ เขากลับเป็นผู้กุมอำนาจตัดสินชะตานาง
เพียงถ้อยคำเดียวจากริมฝีปากเย็นเยียบของเขา
อาจชี้เป็นชี้ตาย ให้นางดำรงอยู่หรือดับสูญไปตลอดกาล
"เจ้ายังมีสิ่งใดจะกล่าวอีกหรือไม่"
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ เย็นนิ่งดุจผิวน้ำในฤดูหนาว
ถ้อยคำนั้นหลุดจากริมฝีปากเขาอย่างสงบเย็น
ประหนึ่งเอ่ยสนทนาเรื่องฟ้า เรื่องลม เรื่องสายฝนยามค่ำคืน
หาใช่คำตัดสินชะตาชีวิตของภรรยาผู้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขเคียงข้างกันมา
น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์นั้น มิได้เพียงเย็นชา
หากยังเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าคมมีดค่อย ๆ เฉือนความผูกพันในวันวาน
ให้ขาดสะบั้นลงอย่างไร้เยื่อใย ไร้ความสั่นไหว ไร้แววลังเล
ถ้อยคำเรียบง่ายนั้นกลับหนักหนายิ่งกว่าคมดาบ
เพราะในความสงบนิ่งของน้ำเสียง
คือการปลิดชะตาอย่างเลือดเย็นไร้ปรานี
นางอยากหัวเราะเยาะชะตาตนเอง หากริมฝีปากกลับสั่นระริก
โลหิตอุ่นจัดกระอักพุ่งออกมาจากปาก
แน่นอึดอัดเสียจนลมหายใจแทบขาดห้วง