คุณสามีคะ เราหย่ากันเถอะ

ครอบครัวของ "ทิพย์วารี" สนิทสนมกับครอบครัว "หนึ่งนที" ผู้ใหญ่จึงจัดการแต่งงานให้คนทั้งสอง
สามปีที่อยู่ด้วยกันเขาแทบไม่ทำหน้าที่สามีเลยสักครั้ง มีเพียงความเหินห่างและเย็นชา
กระทั่งวันที่เธอเสียใจจากการถูกเขาเหยียบย้ำหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงเป็นฝ่ายเลือกเดินออกมาเอง
โดยทิ้งไว้เพียงใบหย่าให้ดูต่างหน้า จนเขาต้องเป็นฝ่ายตามหาภรรยา
ที่เพิ่งรู้ว่าเธอมีค่ากับตนมากแค่ไหนตอนที่กำลังจะเสียคนสำคัญไป
.
.
.
เธออยากสะบัดมือออกแต่ก็ไม่อาจทำได้ รู้ว่าเขาอารมณ์ร้อนแต่ตอนนี้ตัวเองก็ไม่ได้อารมณ์ดีเหมือนกัน หญิงสาวแทบจะด่าสามีด้วยซ้ำที่นัดแล้วเป็นฝ่ายผิดนัดเอง ไม่รู้ว่าทำงานจริงหรือไปนอกรอบกับผู้ช่วยเลขากันแน่ ยิ่งคิดก็ดวงตาก็แข็งกร้าวแล้วพยายามบิดข้อมือของตัวเองให้หลุดจากการจับกุม แต่ก็ไร้วี่แววเพราะเขาจับแน่นจนกระดูกเธอแทบแหลก
"ขอบคุณที่มาส่งภรรยาของผมนะครับ แต่ทีหลังไม่ต้องก็ได้...เป็นแค่เพื่อนคงไม่เหมาะถ้ามายุ่งย่ามกับเมียคนอื่นบ่อยเกินไป แล้วยังเป็นยามวิกาลอีกด้วย" ดึงเธอให้มายืนข้างหลัง แสดงออกชัดเจนถึงความหวงจนไอศูรย์ที่มองมาแสยะยิ้มอย่างสมเพชปนระอา
หมาหวงก้างเป็นแบบนี้เอง...
"ก็เห็นว่าปล่อยเมียอยู่คนเดียว ถ้าดูแลไม่ได้ก็บอกสิครับเดี๋ยวผมดูแลให้เอง" สองหนุ่มมองหน้ากันนิ่งเหมือนมีประกายไฟเกิดขึ้นจนคนกลางถึงกับถอนหายใจเสียงยาว ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าพวกเขาจะทะเลาะกันทำไม
เพราะคนที่ควรเสียใจคือเธอมากกว่าไม่ใช่หรือ คิดแล้วก็ยิ่งโกรธสามีมากกว่าเดิม เธออยากสะบัดมือให้หลุดแต่เขากลับไม่ยอมปล่อยกันเป็นอิสระ จับไว้แน่นจนสุดท้ายร่างบางก็ต้องยอมจำนนเนื่องจากแรงของตนน้อยกว่า สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือรีบเข้าบ้านเพื่อพักผ่อน ไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์ชวนอึดอัดอีกแล้ว
ที่สำคัญไปกว่านั้นคือไม่ต้องการเห็นหน้าสามีตัวเอง ทั้งโกรธและน้อยใจกับสิ่งที่ตัวเองต้องเจอมาตลอด สามปีที่ผ่านมาไม่เคยมีความหมายกับเขาเลยสักนิด ตอนนี้ยังเลี้ยงเด็กเอาไว้มาเหยียบย่ำหัวใจของเธออีกต่างหาก
เขาช่างกล้าหาญเหลือเกิน
"นายกลับได้แล้ว ขอบคุณที่มาส่ง" ตัดบทรวดเร็วก่อนจะเกิดสงครามขึ้นเสียก่อน
"เรียกใช้บริการได้ตลอดนะ สำหรับแฟนเก่าฉันมีเวลาให้เสมอแหละ" ดวงตากลมเบิกกว้างพอกับสามีที่เผยอปากค้างด้วยความตกใจ มองตามร่างสูงที่ยักคิ้วให้อย่างคนถือไพ่เหนือกว่าแล้วเดินไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว
ปล่อยให้เธอมองตามเขาแล้วถอนหายใจยาว...ทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้แล้วไหมล่ะ
พาหนะของเพื่อนสนิทห่างไกลออกไปจนลับสายตา ก่อนร่างของเธอจะปลิวตามแรงดึงจนแทบหกล้มหน้าคะมำแต่ยังดีที่สามารถเดินตามอีกฝ่ายได้ทันโดยหน้าไม่ลงไปทักทายพื้นเสียก่อน เหมือนเขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อนดึงเธอให้ตามขึ้นชั้นสองโดยไม่พูดจาอะไรสักคำ
หญิงสาวเห็นอย่างนั้นก็พยายามบิดข้อมือของตัวเอง แล้วบอกสามีเสียงแข็ง "เจ็บ คุณจับแรงเกินไปแล้วนะ" พูดเสียงหอบขณะเดินขึ้นบันได ต้องก้าวตามร่างหนาให้ทันเพราะเขาเดินเร็วจนไม่ได้ดูความต่างระหว่างเราเลยสักนิด ขาเขายาวแทบจะครึ่งตัวของเธออยู่แล้ว ก้าวทีจากกรุงเทพฯ คงไปถึงเชียงใหม่ได้ไม่ยาก