SET รักหมดใจ อ่านปีใหม่

หนังสือเซตนี้มีทั้งหมด 2 เล่ม คือ

ดวงใจโกศล***********

"มีผัวหรือยัง"
แก้วใจชะงัก หูอื้อราวกับฟังผิด "หะหมอว่าไงนะคะ?"
"ผมถามว่าคุณมีผัวหรือยัง" เขาพูดซ้ำชัดถ้อยชัดคำ มือยังคงเขียนชาร์ตบันทึกการตรวจ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอ
แก้วใจขมวดคิ้วแน่น เสียงสั่นปนหงุดหงิด
"ฉันจำเป็นต้องตอบด้วยเหรอคะ"
"ต้องตอบสิ" น้ำเสียงเขานิ่ง แต่เด็ดขาด
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับโรคที่แม่ฉันเป็นคะ" เธอพยายามหาเหตุผล
เขาหยุดเขียนชั่วขณะ ก่อนตอบเสียงเรียบ
"ไม่เกี่ยวกับแม่คุณแต่เกี่ยวกับงานที่เราตกลงกัน"
คำตอบนั้นทำให้แก้วใจยิ่งรู้สึกเหมือนถูกกดให้จนมุม เธอทำท่าอึกอักไปชั่วครู่ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้า
"ไม่มี" เธอตอบห้วน ๆ ในที่สุด
หมอโกศลยังคงเขียนต่อ ราวกับไม่ได้ใส่ใจคำตอบมากนัก แต่กลับถามต่อโดยไม่เหลือบตามอง "ไม่มีนี่หมายถึงมี แต่ไม่เป็นตัวเป็นตน หรือไม่มีเลย"
แก้วใจเม้มปากแน่น ความอดทนใกล้จะถึงขีดสุด นี่ถ้าไม่ใช่เพราะบุญคุณที่เขาช่วยแม่ไว้ ป่านนี้เธอคงเดินหนีออกจากห้องไปแล้ว!
"ไม่มี" เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ กัดฟันแน่น "ไม่เคยมีผัว และไม่เคยมีแฟน!"
หมอโกศลหยุดเขียนทันที เขาวางปากกาลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรง ๆ สายตาคมคายคู่นั้นกดทับจนเธอเผลอกลั้นหายใจ
เขายกยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก "อยากรู้แค่นี้แหละ"
-จบดี
-ไม่มีนอกกายนอกใจ
-คุณหมอน่ารักมาก

เพียงเธอ...ศรีจันทร์*******
ผมก็รักคุณจันทร์"

จันทร์กระพริบตาปริบ ๆ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

"ผมพูดจริงครับ" ภาวัตย้ำ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น

"ผมไม่รู้หรอกว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่... รู้แค่ว่า ผมอยากคุยกับคุณ อยากเห็นคุณยิ้ม อยากได้ยินเสียงหัวเราะของคุณ"

"หลายครั้งที่ผมแอบมองคุณอยู่กับเด็ก ๆ เห็นคุณหัวเราะกับพวกเขา ผมก็รู้สึก... ว่าบ้านหลังนี้มันอบอุ่นอีกครั้ง"

เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอแผ่วเบา

"ถ้าคุณไม่รังเกียจพ่อลูกสองอย่างผม..."

ภาวัตพูดเสียงแผ่ว ราวกับกลัวคำตอบที่จะตามมา

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มจาง ๆ ในเงาไฟตะเกียง

"ช่วย... รับผมไว้พิจารณาได้ไหมครับ คุณจันทร์"

จันทร์ชะงัก ดวงตากะพริบถี่ หัวใจเต้นแรงรัวจนแทบห้ามไม่อยู่

"เอ่อ... คือฉัน..." เสียงเธอสั่นน้อย ๆ มือที่วางบนตักกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

ภาวัตหัวเราะเบา ๆ อย่างเข้าใจ สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"คุณไม่ต้องรีบรับผมก็ได้ครับ..." เขาพูดต่อเสียงทุ้มอบอุ่น

"ผมแค่อยากให้คุณรู้... ว่าผมจริงใจกับคุณมากแค่ไหน"

เขาหลุบตาลง ยิ้มเศร้าแต่ละมุน

"ผมไม่อยากเร่ง ไม่อยากทำให้คุณอึดอัด

ผมแค่อยากอยู่ใกล้คุณ... ได้มองเห็นคุณยิ้มแบบนี้ทุกวันก็พอแล้ว"

จันทร์เงยหน้ามองเขา แสงไฟสีนวลสะท้อนในดวงตาเธอเป็นประกาย

หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเม้มปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบาแทบกระซิบ

"คุณภาวัต... คุณนี่พูดจาแบบนี้ ใครจะไม่เขิน..."ภาวัตหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"งั้น... ผมถือว่ามีความหวังนะครับ"