วิศวะโหมดหมาเด็ก

ใครๆ ก็บอกว่า 'แทนไท' เฮดว้ากปี 4 คณะวิศวะเครื่องกลน่ะดุยิ่งกว่าเสือ ทั้งนิ่ง ทั้งโหด แผ่รังสีอำมหิตจนรุ่นน้องไม่กล้าสบตา แต่ใครจะรู้ว่า... เสือตัวนั้นจะกลายเป็น 'ลูกหมาตกน้ำ' ทันทีที่อยู่ต่อหน้า 'พระพาย ' บรรณารักษ์สาวข้างบ้านที่เขาแอบชอบมาตั้งแต่เป็นเด็กแตกหนุ่ม

"พี่ครับ... ผมเจ็บมือ ขอยาหน่อย" "พี่ครับ... วันนี้ผมเหนื่อยจัง ขอกอดทีได้ไหม"

สำหรับคนอื่น เขาคือวิศวะสายดาร์คที่น่าเกรงขาม แต่สำหรับเธอ... เขาเป็นแค่เด็กชายข้างบ้านที่น่าเอ็นดู (และน่าหมั่นเขี้ยว!)

ทว่าสิ่งที่เธอไม่รู้คือ 'หมาเด็ก' ตัวนี้... จ้องจะ 'จับจอง' เจ้าของมานานแล้ว! และครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมเป็นแค่น้องชายข้างบ้านอีกต่อไป

# # # # # # # # # #


เสียงซู้ดเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับดังขึ้นทำลายความเงียบในบ้านเช่าหลังเล็กเวลาสี่ทุ่ม พระพาย วางตะเกียบลง ถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมาเมื่อรู้สึกถึงแรงกดหนักๆ ที่หัวไหล่ขวา

"แทน... พี่หนัก"

"ขอคำนึง" เสียงทุ้มงึมงำอยู่ข้างใบหู คนตัวโตที่นั่งเบียดอยู่บนโซฟาแคบๆ ไม่ยอมขยับหนี มิหนำซ้ำยังเอาคางเกยไหล่เธอแน่นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบที่ปกติใช้จ้องข่มขวัญรุ่นน้อง ตอนนี้กำลังจ้องถ้วยมาม่าในมือเธอตาละห้อยเหมือนหมาอดข้าว

"บ้านเรามีแม่ครัวไม่ใช่เหรอ ป่านนี้ตั้งโต๊ะรอแล้วมั้ง" พระพายบ่นอุบอิบ แต่ก็ม้วนเส้นใส่ช้อนแล้วเป่าให้เบาๆ

"ไม่อร่อย..." ชายหนุ่มอ้าปากงับช้อนที่เธอป้อนทันที เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข "เชฟโรงแรมห้าดาวทำสู้พี่พายต้มมาม่าไม่ได้หรอก"

"เวอร์ ต้มน้ำร้อนใส่ผงปรุงรสใครทำก็เหมือนกันแหละ"

"ไม่เหมือน พี่ทำแล้วใจมันฟู" พระพายส่ายหน้าให้กับความปากหวานที่ขัดกับหน้าตาดุๆ ของเขา กำลังจะตักคำที่สองป้อน

ครืด ครืด โทรศัพท์ราคาแพงระยับที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นสั่นครืดคราด หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อ 'ไอ้เธมส์'แทนไทเหลือบตามองแวบหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนวูบจากลูกหมาขี้อ้อนกลายเป็นเสือร้ายทันที เขาเอื้อมมือไปกดรับสาย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกจนคนข้างๆ ยังรู้สึกได้

"มีอะไร" (...) "กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ว่าง กูอยู่บ้าน เออ เรื่องของมึง ถ้าพวกปีหนึ่งมันจัดการแค่นี้ไม่ได้พรุ่งนี้มึงสั่งซ่อมยกชั้นไปเลย แค่นี้นะ กูจะนอน" ตื๊ด! เขากดตัดสาย โยนโทรศัพท์ทิ้งไปอีกทางอย่างไม่ไยดี แล้วหันขวับกลับมาหาพระพาย เสี้ยววินาทีนั้น แววตาดุดันเมื่อกี้หายวับไป เหลือแต่ตาใสแจ๋วกับรอยยิ้มออดอ้อน

"ใครโทรมาเหรอ เสียงดุเชียว" เธอถาม

"พวกน่ารำคาญครับ... ช่างมันเถอะ" แทนไทขยับตัวเข้ามาเบียดจนแทบจะเกยขึ้นมาบนตักเธอ สองแขนแกร่งโอบเอวเธอไว้หลวมๆ แล้วชี้ที่ปากตัวเอง

"พี่พายครับ... หมดฤทธิ์เดชแล้ว หิวอีกแล้ว... อ้าาาา"

พระพายมองเด็กโข่งตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะป้อนมาม่าคำต่อไปให้เขา โดยไม่รู้เลยว่า คนที่บอกว่า 'จะนอน' กับเพื่อนเมื่อกี้ จริงๆ แล้วแค่ไม่อยากลุกไปจากโซฟาตัวนี้ต่างหาก