เฟื่องนฤมิต

[หมายเหตุ]
ซีรีส์ อโยธยาศิวิไลซ์ นี้ จะใช้ฉากดำเนินเรื่องเดียวกับ ซีรีส์ จักรวาลพุดพราว และ ซีรีส์ ลักษมีประทาน แต่จะแตกต่างกันที่ช่วงเวลาและการเน้นความสำคัญ ดังนั้นชื่อสถานที่/ระบบการปกครอง/ตัวละครประกอบ จะเป็นชุดเดียวกันทั้งหมด โดยคุณผู้อ่านสามารถเลือกอ่านเล่มใดก่อนหลังก็ได้ในซีรีส์ อโยธยาศิวิไลซ์ นี้ เนื่องจากไม่มีการเรียงลำดับ และเป็นเรื่องที่จบในเล่มตัวเองแบบไม่มีภาคต่อค่ะ

ราคาเต็ม 199.-
ราคาโปรโมชั่นครั้งแรก 129.-
หากมีการจัดโปรโมชั่นครั้งต่อไป 169.-

[นิยายเรื่องนี้เป็นเหตุการณ์สมมติ ไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ ทุกอย่างเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาใหม่โดยใช้คำให้มีกลิ่นอายของความเป็นพีเรียด ตัวละครมีพฤติกรรมไม่สมจริง เน้นการเล่าเรื่องให้อรรถรสเน้นความสนุกสนาน แนะนำว่าให้กดดาวน์โหลดตัวอย่างสำหรับอ่านก่อนตัดสินใจซื้อค่ะ]



[เรื่องย่อ]

"สายชล" หญิงสาววัยเบญจเพส ผู้ติดกับดักความกตัญญูที่ผิดๆ ชีวิตเหมือนพังทลายไปในวันเดียวกัน เมื่อพบว่าแฟนกับน้องสาวลอบมีความสัมพันธ์กัน โดยที่พ่อก็รู้เห็นเป็นใจด้วย คืนนั้นเธอเมามายกับเพื่อน และประสบอุบัติเหตุ(หรือฆาตกรรม?) และทุกอย่างก็มืดดับไป

"เฟื่อง" หญิงสาวลูกครึ่งไทยจีน ออกเรือนมากับ "หมื่นเทพเดโช" ด้วยความเต็มใจเพราะอยากจะช่วยการค้าของพ่อ ความรักคงไม่สำคัญเท่ากับการทำตัวให้มีประโยชน์ ทว่าในแต่ละวันที่ผ่านไปกลับเต็มไปด้วยความหมาย เมื่อสามีของนางเป็นคนแสนดีเสียขนาดนั้น แล้วจะไม่ให้เผลอหลงรักเขาได้อย่างไรกัน

ทว่าปัญหาของเฟื่องคือความทรงจำในคืนฝนตกที่มันหายไป นางจำไม่ได้ว่าคืนก่อนเข้าหอเกิดอะไรขึ้น ยิ่งเมื่อหมื่นเทพหลุดปากออกมาคำหนึ่งว่ามีใครทำร้ายนางใช่หรือไม่ หญิงสาวจึงได้ตระหนักว่ามันไม่ใช่การหลงลืมแบบปกติ ทว่าเมื่อความทรงจำกลับคืนมาทั้งหมดแล้วนั้น ก็อยู่ที่เฟื่องผู้อ่อนแอและโง่เขลาแล้วว่า นางจะตัดสินใจต่อไปอย่างไร

ไม่ใช่แค่เฟื่อง แต่รวมถึงสายชลด้วย เมื่อพวกเธอได้ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน!




[เนื้อหาบางส่วน]

"ทะ...ท่านหมื่น พอใจที่อิฉันนวดแบบนี้ให้หรือเปล่าเจ้าคะ" นางรวบรวมความกล้าแล้วถามออกไปราวกับคนหน้าด้าน แต่ยังไม่กล้าสบตาอยู่ดี

"ต่อไปหากต้องการเมื่อใด ก็...ก็เรียกให้อิฉันนวดได้ทุกเวลาเลยหนาเจ้าคะ อิฉันจะทำให้ดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ ตะ...แต่อย่าไล่อิฉันกลับบ้านหรือเบื่อหน่ายอิฉันเร็วเกินไปเลยหนาเจ้าคะ อิฉัน...ไม่มีที่ไป"

"แม่เฟื่อง..."

ใบหน้าของเฟื่องยังไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น แต่ดวงตากลับมีน้ำใสแวววาว ก้อนบางอย่างแล่นจุกอกชายหนุ่ม ที่รู้ผิดกับการเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่

"เราเพิ่งมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง อิฉันคิดว่าควรกล่าวคำขอบคุณกับท่านหมื่นแบบจริงจังเสียสักครั้งเจ้าค่ะ การที่ท่านหมื่นให้เงินพ่อของอิฉัน มันได้ช่วยต่อชีวิตร้านของเราไว้ได้ ถึงอิฉันจะไม่ใช่คนที่ท่านหมื่นพึงใจ แต่อิฉันสัญญาว่าจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ จะไม่ทำให้ท่านหมื่นขาดทุนเลย..."

"แม่เฟื่อง พอเถิด"

เขาเอ่ยปากขึ้นเพราะไม่อยากทำเหมือนกำลังบังคับฝืนใจนาง ดึงมือน้อยๆ ออกจากขาตัวเองอย่างนุ่มนวล น้ำเสียงไม่ได้เจือความเกรี้ยวกราดอย่างที่เฟื่องเคยโดนเวลาทำสิ่งใดไม่ได้ดั่งใจพ่อ

"แม่เฟื่อง ดึกมากแล้ว รีบไปนอนเถิด ตอนนี้ไม่ต้องคิดอะไรให้มาก พี่แค่อยากให้แม่เฟื่องอยู่ในเรือนนี้อย่างมีความสุข พี่ปรารถนาเท่านี้จริงๆ"