คนที่ไม่รีบให้ฉันหาย

พิมพ์กลับมาบ้านไม้หลังเก่า ทั้งที่ยังไม่หายดี
ไม่ได้กลับมาเพื่อเริ่มใหม่
แต่กลับมาเพื่อ “อยู่ต่อ” ในจังหวะที่หัวใจยังไหว

ที่นี่ไม่มีใครเร่งให้เธอเข้มแข็ง
ไม่มีใครถามว่าเป็นอะไร
มีเพียงบ้านที่ยังไม่เรียบร้อย
ความเงียบที่ไม่กดดัน
และใครบางคนที่เลือกอยู่ข้าง ๆ โดยไม่เรียกร้องคำอธิบาย

นี่คือเรื่องราวของการพัก
ของบาดแผลที่ไม่ต้องรีบหาย
ของความผูกพันที่ไม่ถูกเรียกชื่อ
และการเรียนรู้ว่า การไม่เป็นไรทันที ไม่ได้แปลว่าแพ้

เพราะบางครั้ง
การมีใครสักคนที่ “ไม่รีบให้เราหาย”
อาจเป็นการเยียวยาที่อ่อนโยนที่สุดแล้ว