ท่านหมอเจ้าขา ช่วยรักษาใจให้ข้าด้วยเถิด

หลี่ถิงถิง ในวัยยี่สิบต้น ๆ นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ นางจดจ้องใบหน้าของตนเองที่ถูกพอกทับด้วยแป้งสีขาวนวล ริมฝีปากถูกแต้มด้วยชาดสีแดงสดดุจเลือดนก ดวงตาที่เรียวยาวราวกับหงส์ถูกกรีดด้วยเขม่าดำจนดูเย้ายวนทว่าซ่อนความเหนื่อยล้าที่ปกปิดไม่มิด นางขยับนิ้วเรียวยาวลูบไล้ผิวแก้มของตนเองพลางแค่นยิ้มหยัน... ความงามนี้เองคืออาวุธและสินค้าเพียงอย่างเดียวที่นางมี และมันคือสิ่งเดียวที่ทำให้นางยังคงมีลมหายใจอยู่ได้ในหอนางโลมแห่งนี้

วินาทีนั้นโลกของหลี่ถิงถิงก็หยุดหมุน เมื่อได้เจอกับเสิ่นอี้

ใบหน้านี้ ดวงตาคู่นี้ ภาพจำเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว ในคืนวสันต์ที่หอนางโลม มีคุณชายน้อยผู้หนึ่งที่ขี้อายจนน่าเอ็นดู และเป็นนางเองที่รับอาสาสอนบทเรียนรักครั้งแรกให้เขา นางจำมือที่สั่นเทาและแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนในคืนนั้นได้แม่นยำ

ความรักแสนวาบหวามของอนุจวนคุณชายเสเพล กับหมอหลวงผู้มีความทรงจำร่วมกัน กำลังเดินทางแห่งความรักที่ลึกลับ และซ่อนเร้น