สูตรลับฉบับเจ้าพ่อ(มาเฟีย)

ในโลกของมาเฟีย 'สิงห์' คือชื่อที่ใครได้ยินก็ต้องขวัญผวา เขาน่าเกรงขามเย็นชาและเป็นเจ้าของคาสิโนหลายแห่ง แต่ใครจะรู้ว่าจุดอ่อนเดียวของเขาคืออาการนอนไม่หลับที่แก้ไม่หาย จนกระทั่งเช้ามืดวันหนึ่งที่ท้องฟ้ายังเป็นสีหม่น กลิ่นหอมละมุนของถั่วเหลืองต้มสุกก็ชักนำให้เขาเดินไปหยุดอยู่ที่รถเข็นเล็กๆ คันหนึ่ง

"เอาน้ำเต้าหู้ถุงนึงครับ ใส่เครื่องทุกอย่างแต่ไม่ใส่น้ำตาลนะ...เพราะหน้าพ่อค้าก็หวานอยู่แล้ว"

"น้ำเต้าหู้หมดแล้วพี่ เหลือแต่ปาท่องโก๋ จะเอาไหม? ถ้าคิดจะมากกวนตีนก็หลีกไปให้ไกลเลย"

เสียงใสๆ แต่ฟังดูหาเรื่องของพ่อค้าหน้าหวานนามว่าพริกดังขึ้น พร้อมกับตะหลิวเหล็กในมือที่ยังชุ่มน้ำมัน สิงห์ไม่ได้ตอบแต่สายตากลับจ้องมองมือเรียวที่กำลังสะบัดแป้งอย่างคล่องแคล่ว... วินาทีนันเขาไม่ได้อยากกินน้ำเต้าหู้ แต่อยากกินพ่อค้าขึ้นมาเสียดื้อๆ

แต่สิงห์คงลืมไปว่า... พ่อค้าคนนี้ไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนฟองเต้าหู้ เพราะถ้าใครบังอาจมาก่อความวุ่นวายหน้าร้าน พริกพร้อมจะเปลี่ยนตะหลิวให้กลายเป็นอาวุธสังหารที่แม้แต่มือปืนระดับพระกาฬยังต้องยอมสยบ







ป.ลเรื่องนี้ไม่มีดราม่าดีแต่ความฮาล้วนๆ ส่งท้ายปี68ด้วยการอ่านฟรีไปเลยค่ะ