คีรีมนตรา

อำนาจมายามนต์ลี้ลับแห่งไพรกว้าง นำพาอาจารย์หนุ่มชาวอเมริกันและนักศึกษาสาวปริญญาโทด้านชีววิทยา พลัดหลงป่าไปสู่ห้วงแห่งอดีตกาลด้วยกัน ด้วยพันธะผูกพันในบางสิ่งข้ามกาลเวลา...


คีรีมนตรา.......มายามนต์แห่งขุนเขา

"เมยาวี...มาเถิดมาสู่ดินแดนแห่งเรา...ดินแดนเก่าแก่ที่เคยดูแลรักษา...แห่งเจ้า...."

"เมยาวี....มาเถิดมาสู่ดินแดนแห่งเรา...."

"เมยาวี....."

เสียงแหบพร่าที่คุ้นหูนั้นดังก้องสะท้อนไปมาในภวังค์ฝันของสาวน้อยเมยาวี ผู้เข้าสู่ภวังค์ไปด้วยความเหนื่อยอ่อนในห้วงแห่งความฝัน...เสียงเพรียกที่เต็มไปด้วยอำนาจที่น่าขนพองสยองเกล้า สลับกับเสียงเรียกนามตัวเอง หล่อนได้ยินเหมือนเสียงสวดมนต์ภาษาบาลีทำนองสูงต่ำรัวเร็ว ระดับเสียงดังขึ้นๆๆๆ บีบหัวใจยิ่งนัก....หญิงสาวเดินตามเสียงนั้นไป ทั้งๆ ที่ใจบอกว่าอย่าไป แต่เท้าพาร่างกายย่างไปเหมือนควบคุมไม่ได้ เดินไปตามทางที่ก่อด้วยศิลาแลง เป็นช่องทางเดินสลับซับซ้อน ที่มีแต่ความอับชื้น และแสงวับแวมของไต้ไฟที่แขวนตามผนังหินเท่านั้น

นั่นเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าสถานที่นี้มีอากาศเพียงพออยู่ ถึงแม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดก็ตาม....

"ที่นี่ที่ไหน..."

เมยาวีกระซิบถามตัวเองเสียงแหบแห้ง

อาจารย์ไรอันอยู่ไหน ทำไมถึงอยู่ที่นี่คนเดียว....

"เหมือนถ้ำ......."

เสียงตอบตัวเองเบาๆ พลันเสียงสวดมนต์นั้นก็ดังอยู่รอบทิศทาง ดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ....