เลิกเป็นนางร้ายคลั่งรัก...ขอพักเป็นปลาเค็มตากแห้ง

ในอดีตไป๋ลู่หลินคือสตรีที่ชาวเมืองหลวงต่างพากันส่ายหน้า นางคือพระชายาเอกที่คลั่งรักชินอ๋องเซี่ยเยี่ยนเฉิงจนเสียสติ ทำได้ทุกอย่างเพื่อกำจัดสตรีทุกคนที่เข้าใกล้สวามี จนสุดท้ายความริษยาก็ก่อเรื่องใหญ่ให้ถูกหย่าขาดและขับไล่ออกจากจวนอย่างไม่ใยดี

ทว่าในวันที่ใบหย่าถูกยื่นมาตรงหน้า คือวันที่หญิงสาวจากโลกอนาคตที่ตายพร้อมกองงานที่สุมหัว และวิญญาณได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของไป๋ลู่หลิน นางเหนื่อยหน่ายกับการดิ้นรนและโหยหาการนอนหลับพักผ่อนเป็นชีวิตจิตใจ

"หย่าหรือเพคะ ได้สิเพคะท่านอ๋อง ข้าจะเซ็นให้เดี๋ยวนี้เลย"

ในขณะที่ทุกคนรอคอยจะเห็นนางร้องไห้คร่ำครวญ ไป๋ลู่หลินกลับคว้าพู่กันมาตวัดชื่ออย่างรวดเร็วพลางหอบข้าวของและหนีไปอยู่จวนร้างท้ายเมืองพร้อมกับอาเฉิน เจ้าก้อนแป้งแก้มกลมที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียว เป้าหมายของนางมีเพียงหนึ่งเดียวคือการเป็นปลาเค็มตากแห้งที่นอนนิ่งๆ ไม่ทำอะไรเลยไปชั่วนิรันดร์

แต่ใครจะไปคิดว่าวาสนาปลาเค็มมันจะดึงดูดเรื่องวุ่นวายได้ขนาดนี้ เมื่อผงหยกนฤมลที่นางปรุงขึ้นมาเพราะความขี้เกียจล้างหน้ากลับกลายเป็นสินค้าขายดีถล่มทลายจนฮ่องเต้ต้องเรียกพบ และที่แย่ไปกว่านั้นคืออดีตสามีจอมเย็นชาที่เคยเมินเฉยกลับเริ่มทำตัวเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่คอยตามง้อและหึงหวงนางกับชายอื่นไม่เว้นวัน

"ลู่หลิน ข้าสั่งห้ามไม่ให้ชายอื่นเข้าใกล้จวนของเจ้า แม้แต่องครักษ์เงาก็ต้องอยู่ห่างสามลี้"

"ท่านอ๋องเพคะ ท่านหย่ากับข้าไปแล้วนะเพคะ ตอนนี้ท่านเป็นแค่แขกไม่ได้รับเชิญที่ข้าขี้เกียจจะคุยด้วยที่สุด"

"แขกอย่างนั้นหรือ... งั้นเจ้าลองให้แขกคนนี้ทำหน้าที่หมอนข้างส่วนตัวดูหน่อยเป็นไร รับรองว่าข้าจะทำให้เจ้านอนหลับสบายจนลืมลุกจากเตียงเลยทีเดียว"

เมื่อปลาเค็มสาวผู้ฉลาดและขี้เกียจต้องมารับมือกับอดีตสามีจอมตื๊อที่รุกหนักทั้งในห้องนอนและห้องปรุงยา พร้อมกับความแสบซนของอาเฉินที่ขยันหาพ่อใหม่ให้แม่ทุกครั้งที่ท่านอ๋องเผลอ วาสนาครั้งนี้จะจบลงที่การได้นอนเฉยๆ หรือจะจบลงที่การถูกกินจนไม่ได้พักผ่อนกันแน่!