นับหนึ่งไปถึงรัก

"ไหนบอกจะจีบไปจนแก่ไง"
เธอชะงักแล้วเงยหน้ามองมันพลางทำตาเขียว ก็รู้นี่...ก็เข้าใจว่าเธอคิดยังไงแล้วมันล่ะคิดยังไง วัน ๆ เอาแต่ทำเหมือนเธอเป็นของเล่น ไม่หือไม่อือไม่สนว่าเธอคิดอะไรอยู่แล้วตอนนี้เป็นฟวยอะไรถึงได้เอามาอ้างกับเธอ มันมานึกได้ตอนนี้สายไปหรือเปล่า
"คนเรามันก็ต้องเหนื่อยบ้าง ตอนนี้เหนื่อยแล้วแรงจะแดกข้าวยังไม่มี วิ่งตามไม่ไหวหรอก"
น้ำเสียงนั้นไม่เหมือนล้อเล่น สีหน้าของภามม์ขรึมลงอีก แต่แววตามองไม่ออกเพราะแสงที่สาดเข้ามามีแค่โคมถนนจากลานจอดรถที่อยู่ไกลออกไป
"งั้นไม่ต้องขยับเดี๋ยวเดินกลับไปหาเอง"


เขาว่ากันว่าไม่มีอะไรทุกข์ไปกว่าแอบรักเพื่อนสนิท นับหนึ่งที่เพียรพยายามจีบมาตั้งแต่เด็กเพิ่งรู้ตัวว่าน่าจะจริง ในเมื่อไม่มีหวังก็คงต้องบอกลาแล้ว ว่าแต่...ทำไมตอนเธอจะเลิกจีบเขาดันถีบตัวเข้ามาหาล่ะ

นิยายรักหวานนุ่ม ฟีลกู้ดจบดีมีความสุขค่า
ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ