365 วันทำให้ฉันรักเธอ

โปรยปราย...

เตโช VS ไอรีน

หลังจากที่เตโชตัดสินใจวางมือจากธุรกิจที่ทำร่วมกันกับเพื่อนทั้งสองคนหันมารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว และตกลงหมั้นหมายกับคุณหนูคนสวย แต่ขี้เหวี้ยง ขี้วีนเป็นบ้า... สารพัดขี้มารวมตัวกันหล่อหลอมเป็นคุณหนูไอรีนสุดสวย ทว่าแค่เปลือกนอกเท่านั้น เขา และเธอต้องทำทีเป็นรักกันจนน่าหมั่นไส้ต่อหน้าคนอื่นเสียอย่างนั้น ทั้งที่ในใจไม่เคยรักกันเลยสักนาทีเดียว สำหรับเขาแล้วด้วยมาดความเจ้าชู้ที่สั่งสมมาย่อมทำใจเอาได้ตลอดเวลาแม้จะไม่รักกันก็ตาม แต่เธอนะสิ... ยาก ยากมาก

ส่วนหนึ่งของเนื้อหา....

"ยิ้มหน่อยสิ"
ไอรีนทำหน้าตึงโบอยู่นานก็ขมวดเรือนคิ้วสวยแน่น ปรายตามองว่าที่คู่หมั้นที่เธอเกลียดชัง หน็อย! ยังมีหน้ามายิ้มระรื่นอีก!
"บอกตัวเองเถอะพี่เต"
"หึ! พี่ก็ไม่ได้เต็มใจจะหมั้นหรอกน่าไอรีน พี่ทำเพราะถูกบังคับมาเหมือนกัน พอหมั้นจบแล้วเราก็ต่างคนต่างอยู่สิ เธออยากมีผัวน้อยกี่คนก็เชิญ แต่พี่ต้องเป็นผัวหลวงเท่านั้น"
เตโชพูดออกมาหน้าตาเฉย ไอ้ที่ว่าถูกบังคับให้หมั้นไม่เกินจริง เพราะทั้งหมดที่เขาปั้นหน้ายิ้มแก้มปริตาสระอิแสร้งทำทั้งหมด ไม่ได้อยากหมั้นเลยจริง ๆ
"มั่นใจเหรอ?"
ไอรีนเลิกคิ้วถามก่อนจะเผยรอยยิ้มบางประดับใบหน้าในรอบหลายชั่วโมง
"ที่สำคัญ... พี่ต้องได้เอากับเธอก่อนนะ พี่จะเป็นผัวหลวงให้"
"บ้าปะเนี่ย!"
"ไม่ได้บ้านะ! พี่พูดจริงนะเนี่ย พี่จะมีเธอไว้เชิดหน้าชูตาเอาเป็นเมียที่ไว้ออกงานส่วนพวกเมียน้อยพี่จะเก็บเอาไว้เงียบ ๆ ไม่ให้ใครมองว่าเธอโง่หรอก แบบนี้เราสองคนก็น่าจะได้ประโยชน์ทั้งคู่ไม่ใช่เหรอ?"
"ความคิดพี่มันสุดมากเลย"
พลั้งปากชม... ทำให้เตโชกระตุกยิ้มมุมปากพอใจในคำชมนั้น ปากของไอรีนก็ถือว่ายังคงมีข้อดีอยู่บ้างในรอบหลายชั่วโมงที่ผ่านมา
"แน่นอน พี่คิดเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว และเธอน่าจะชอบ"
เตโชพูดออกมาด้วยท่าทีมั่นใจสุด ๆ พลางยืดตัวตรงหน้าเชิดให้กับความคิดของตัวเอง ไอรีนที่สังเกตท่าทีมั่นใจของเขามานานก็บุ้ยปากกลอกตาให้กับความมั่นที่เหลือล้นของคนข้าง ๆ ภัยความมั่นนี่มันน่ากลัวเสียจริง
"ฉันหมายถึง... น่าสะอิดสะเอียนที่สุดต่างหากล่ะ นี่มันเวรกรรมอะไรเนี่ยที่ทำให้ฉันต้องมาลงเอยกับคนอย่างพี่เต เหอะ! ฉันจะหาทางยกเลิกงานแต่งให้ได้"
"อย่าดื้อน่า"