กาลครั้งหนึ่งเคยมีเจล

"ถ้ารอแล้วต้องเหนื่อยหัวใจแทบตายอย่างนี้... มันจะผิดไหม"
"แล้วถ้าเจลเลือกที่จะไม่รอล่ะ"
หัวใจของเจลก็เป็นเพียงก้อนเนื้อธรรมดาก้อนหนึ่ง มีความรู้สึก เจ็บปวดเป็น และเหนื่อยล้าได้ไม่ต่างจากร่างกาย การที่ต้องคอยเฝ้ารอให้ใครสักคนหันมามอง หันมารัก หรือเพียงแค่สนใจกันบ้าง... มันคงมีระยะเวลาหมดอายุของมัน
ที่ผ่านมาเจลทำดีทุกอย่างแล้ว พยายามแทรกตัวเข้าไปอยู่ในสายตาของเขาในทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้

แต่ทว่า... ผลลัพธ์กลับว่างเปล่า



**การรอคอยจะมีค่า...ก็ต่อเมื่อมีคนเห็นคุณค่าของมัน**