ข้อห้ามในการลาดตระเวน

ค่ำคืนในแดนเงียบงัน ไม่เคยเงียบจริงสักครั้ง
เสียงใบไม้เสียดสีกันเหมือนกระซิบเตือน—ว่า “อย่าล้ำเส้น”
เพราะป่ามีกฎเก่าแก่กว่ากฎหมายใด ๆ
และข้อห้ามในการลาดตระเวน… ไม่ได้มีไว้ให้อ่านเล่น

ผู้คนเล่าขานว่า ลึกเข้าไปในหุบเขา
มีเงาสีเทาโลดโผนราวเงาไฟ—ค่างกินคน
มันไม่ใช่เรื่องเล่าของคนเมา แต่คือคราบเลือดบนก้อนศิลา
ที่ฤดูฝนไม่เคยล้างออกได้หมด

คืนหนึ่งที่ศาลาริมทาง
ไฟตะเกียงสั่นไหวเหมือนมือคนสั่น
ใครบางคนวางรองเท้าไว้ใต้เก้าอี้
แต่ตอนเช้า… มีเพียงดินเปียกกับรอยเท้าที่ไม่เหมือนมนุษย์

และที่เขาอีด่าง
หมอกลอยต่ำราวม่านขาวคลุมปริศนา
ยามดึกนั้น—เสียงก้าวเดินกลับไม่เหมือนจำนวนคนที่ไป
เงาเพิ่มขึ้นทีละเงา เหมือนภูเขากำลังนับหัวใจเราเล่น ๆ

เรื่องราวทั้งหมด จะไม่บอกให้คุณเชื่อ
แค่ขอให้เปิดหน้าแรก… แล้วปล่อยให้ความมืดเล่าเอง
เพราะเมื่อกฎในป่าถูกละเมิด สิ่งที่ออกมาตามหา
ไม่ใช่เหยื่อ—แต่คือความจริงที่เราไม่อยากพบ

และหากคุณได้ยินเสียงเรียกเบา ๆ ระหว่างอ่าน
อย่าตอบกลับ…
บางครั้ง ความรอดเริ่มต้นจากการนิ่งเงียบ—ให้ยาวกว่ากลางคืนเสียก่อน