เวยเหนียงจือหวานใจทหาร 1980

กลับมาในวันที่เวยอิง ลูกสาวตัวจริงของสกุลเวยเพิ่งกลับมาบ้านได้เพียงสามวัน และเป็นวันที่เธอถูกใส่ร้ายว่าขโมยของจนถูกพี่รองผลักหัวกระแทกขอบโต๊ะ
"แม่ครับ อย่าไปคุยกับคนขี้ขโมยอย่างมันเลย แจ้งตำรวจจับมันเข้าคุกไปดัดนิสัยเสียบ้าง เผื่อสันดานเด็กกำพร้ามันจะหายไป" เสียงทุ้มต่ำเจือความรังเกียจดังมาจากเวยเจ๋อพี่ชายคนรองที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู
ข้างกายเขาคือเวยอิง หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังแสร้งบีบน้ำตา ทำท่าทางหวาดกลัวราวกับลูกกวางน้อย
"พี่รอง อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ พี่เหนียงจือคงไม่ได้ตั้งใจ อาจจะแค่แค่อยากยืมไปใส่เล่นเฉยๆ น้องไม่โกรธหรอกค่ะ ขอแค่พี่คืนมา" เวยอิงพูดเสียงเครือ พลางเหลือบมองเหนียงจือด้วยแววตาเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตา
เหนียงจือมองดูละครฉากใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ชาติก่อนเธอร้องไห้ฟูมฟาย ปฏิเสธเสียงหลง กราบกรานขอความเมตตา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการถูกตบตีและถูกขังไว้ในห้องเก็บฟืน
แต่ชาตินี้จะไม่เหมือนเดิม
"ฉันไม่ได้เอาไป" เหนียงจือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นยะเยือกจนคนในห้องชะงัก