เพราะรักจึงเลิกร้าย

"ยังอาลัยอาวรณ์กับผัวเก่านักหรือไง ทำไมไม่กลับไปเอากับมันเลยล่ะ" ขบฟันแน่นจนเส้นเลือดขึ้นปูดโปนไปตามสันกราม มองหน้าคนทั้งสองอย่างเหลืออด "หรือแอบไปเอากันลับหลังผมมาแล้ว…"

เพียะ!

ฝ่ามือเล็กเหวี่ยงเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหนุ่มทันทีที่พูดจบ ฟาคินหยุดชะงักพลางยกยิ้มเย้ยหยันเมื่อได้เห็นท่าทางเดือดดาลของแฟนสาว

"พูดออกมาได้ ทุเรศ!"

"ตบอีกดิ"

เพียะ! ชนิตาตบเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรงอีกครั้ง จนเลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมออกทางมุมปาก

"ตบให้แรงกว่านี้"

เพียะ!

"ตบจนกว่าพี่จะพอใจ ชะ…ชอบทำให้ผมเสียใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือไปมากกว่านี้ ผิดที่เขาเอง

เขาเป็นคนผิดตั้งแต่แรก มันผิดตั้งแต่ที่โง่รักเธอมากขนาดนี้

"ผมสั่งให้ตบไง! ตบอีกดิ"

ชนิตาไม่ได้สนใจคนเมาที่ตามมาอาละวาด ทุกครั้งที่หึงหวงจะกลายเป็นคนรอบข้างที่ต้องคอยรองรับอารมณ์ร้ายๆ ของเขาเสมอ

"สิ่งที่คินทำวันนี้พี่รับไม่ได้"

"พี่ทำผมก่อน เป็นเพราะพี่ทิ้งผมแล้วมาอยู่กับมัน"

"….."

"ตอบดิ พูดออกมาว่ารักผม"

"พี่ไม่เคยบอกว่ารักนาย"

"โคตรเหี้ย! ละ…แล้วที่ผ่านมาแม่งคืออะไรวะ!"