ช้างผีสิงป่าหมอกดำ

ค่ำคืนเริ่มต้นเหมือนนิทาน…
แต่ในป่าหมอกดำ ไม่มีนิทานเรื่องใดจบอย่างที่คนเล่าเอาไว้

เสียงกู่ร้องของช้างเร่ร่อน แฝงเงาวิญญาณคลุ้มคลั่ง
มันย่ำผ่านดงไม้รกร้างราวกับลากบ่วงกรรมของผู้ล่วงลับตามมาด้วยทุกย่างเท้า
ผู้ใดสบตา — เหมือนถูกเรียกชื่อกลางความว่างเปล่า
และบางครั้ง…ชื่อที่ถูกเรียก ไม่ใช่ชื่อของคนเป็น

ริมเส้นทางธุดงค์ของผู้แสวงบุญ
ไฟเทียนริบหรี่กลบความลับไม่ได้
คำสวดที่หวังจะ "แก้กรรม"
กลับคุ้ยเขี่ยสิ่งที่ฝังลึกกว่าแผ่นดิน
จนแม้แต่เงาของตนเอง ยังไม่กล้าเดินตาม

ในดงเสือ และโคกแห่งตบะ
คนกับสัตว์ยืนเผชิญหน้ากันโดยไร้คำพูด
แต่สายตาของเสือ—ดุดันอย่างผู้รักษากฎโบราณ
ทดสอบหัวใจคนที่คิดว่าตนแข็งแกร่ง
เพราะบางตบะ…ไม่ได้เผาเพียงกิเลส
มันเผาวิญญาณช้าๆ อย่างแสนสุภาพ

ลึกเข้าไปอีกชั้นของความมืด
บ้านร้างที่ไม่มีใครอยู่—ยกเว้น "ความหิว" อันยืนยาวร้อยปี
ตำนานปอบที่เนื้อไม่ต้องปรุง เลือดไม่ต้องลวง
แค่ได้กลิ่นความกลัว ก็เพียงพอให้มันยิ้ม
ยิ้มอย่างคนที่มั่นใจว่า คืนนี้…ไม่มีใครหนี

หนังสือเล่มนี้ไม่ตั้งใจจะขู่
เพียงเปิดประตูให้คุณเดินเข้าไปเอง
เมื่อก้าวพ้นคำนำ — จงฟังหัวใจตัวเองให้ดี
หากมันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ
อย่ากังวล…
ไม่ใช่เพราะคุณกลัว

บางที — อาจมีใครอีกคน เต้นอยู่ในอกเดียวกัน