ผิดคะลำมนต์การเวก

ค่ำคืนหนึ่ง — ลมเหนือพัดแผ่วเหมือนเสียงใครกำลังท่องมนต์
เงาไม้ยาวทาบลงบนพื้นดินเหมือนรอยบาปที่ไม่มีใครลบได้
และในรอยเงานั้น… ความลับเก่าก็เริ่มตื่นตัวอีกครั้ง

เล่มนี้คือสมุดบันทึกของเรื่องเล่าที่ไม่อยากถูกเล่า
แต่ก็ไม่เคยเงียบสงบพอจะหลับไปตลอดกาล

— ผิดคะลำมนต์การเวก
เพลงต้องห้ามที่ใครเผลอฮัมเพียงท่อนเดียว ก็เหมือนเปิดประตูให้อะไรบางอย่างเดินออกมา
เสียงนั้นไม่เพียงก้องในป่า หากยังก้องในใจ — ราวกับถามว่า "พร้อมแลกอะไรเพื่อได้ยินตอนจบไหม"

— ผีขอขัน
ทุกงานบุญมีของเซ่น ทุกศาลมีเครื่องไหว้
แต่ขันเก่าที่ตั้งอยู่หน้าบ้านยายคำ… กลับไม่มีใครกล้าเติมน้ำ
เพราะคนสุดท้ายที่เติม—พูดง่าย ๆ ว่าไม่ได้มีโอกาสบ่นเรื่องแพงไฟอีกเลย

— ผีแม่ผ่าน
เธอยืนอยู่ริมทางทุกค่ำคืน
ดวงตาไม่เศร้า… แค่ รอ
ใครก็ตามที่เผลอหยุดรถถามทาง จะพบว่าบางเส้นทางไม่เคยมีในแผนที่
และบางการ "ผ่าน" ก็ไม่ใช่ทางกลับ

— ผีหัวหล่อนดอนหัวร่อ
หัวที่หลุดออกจากบ่า แต่ยังหัวเราะเบา ๆ เหมือนเยาะโลก
เด็ก ๆ ในดอนเคยไล่จับกันเล่นใต้ต้นตาล
ทุกวันนี้ยังวิ่งเหมือนเดิม — เพียงแต่มีใครบางคนวิ่ง นำ อยู่เสมอ

เรื่องทั้งสี่ไม่ใช่เพียงนิยายเพื่อให้ขนลุก
แต่เป็นกระจกบาง ๆ ที่สะท้อนความกลัวซึ่งเราซ่อน
ความโลภที่เราแสร้งว่าไม่มี
และสัญญาเก่า ๆ ที่เราทำไว้กับความมืดโดยจำไม่ได้

เปิดหน้าแรก—เหมือนจุดธูปกลางลม
ถ้าได้กลิ่นแปลก ๆ อย่าตกใจ… บางทีอาจไม่ใช่ควัน
แค่เงาอดีตกำลังเดินมานั่งข้าง ๆ
ยิ้มสุภาพ… แล้วกระซิบว่า

"อ่านต่อเถอะ — คืนนี้ยังยาว และเรื่องเล่าไม่ชอบถูกค้างคา"