จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ)

ปาริชาติ"เศรษฐีไกรสรโอบกระชับร่างบางเอาไว้แน่น คำว่ารัก ของเขามันคือการให้ที่มากล้นจนเกินพอดี เขากำลังจะปรับปรุงตัวเองและจะทำทุกอย่างออกมาให้ดีที่สุด

เศรษฐีไกรสร จ้องมองกำไลเพชรที่มือของปาริชาติเขาจงใจถอดออก ทำที่ปาริชาติพยายามยื้อเอาไว้

"ไม่นะ กวินให้หนูมา! ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะถอดมันออก" ปาริชาติก็ไม่ยอมเช่นกัน

"ไม่ถอดก็ได้ งั้นถอดอย่างอื่นแทน!" ดวงตาแวววับเหมือนเสือหิว จ้องมองเรือนร่างของปาริชาติทุกระเบียบนิ้วมันเป็นของเขาทั้งหมด

เพี๊ยะ! ปาริชาติตบหน้าของเศรษฐีไกรสร

อย่ามาทำสายตาลุ่มล่ามแบบนี้กับหนูอีกนะ ปาริชาติพยายามจะลุกหนี แต่เศรษฐีไกรสรมีหรือจะยอมง่ายๆ

"ตีอีกก็ได้นะ เมียจ๋า.." เขาหยิบมือเล็กๆของปาริชาติขึ้นมาแล้วตกไปที่หน้าของตัวเองหลายครั้ง

"ท่านเป็นคนบ้า! เป็นโรคจิตหรือไง! ไปให้พ้น!" ปาริชาติยังคงด่าทอเศรษฐีไกรสรเธอไม่ใจอ่อน ง่าย ๆ ให้กับคนตรงหน้า

ไม่ไป! ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ เขาโอบกอดปาริชาติจนเธอล้มลงบนเตียงกว้างอีกครั้งแล้วใช้สองมือแกร่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเธออยู่บนเตียงพักใหญ่ ปาริชาติตะโกนด่าทอจนรู้สึกเหนื่อยเองเธอถึงกับต้องนอนนิ่งๆให้เขากอดอยู่แบบนั้น

"ไม่ด่าแล้วหรอ คอแห้งไหม!" เศรษฐีไกรสรต่อให้ปาริชาติจะทำอะไรกับเขาตอนนี้เขาก็ยอมทั้งหมดจะตบจะตีจะด่า เขาก็จะไม่โกรธเธอเลย..