พลาดรักภรรยาในนาม

เธอคือภรรยาที่แต่งงานกับเขาเพียงแค่ในนามเพื่อสนองความต้องการของผู้ใหญ่ ทว่าเขากลับตกหลุมรักเธอโดยไม่ตั้งใจ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าเขารักเธอแต่ปัญหามันคือเธอไม่ได้รักเขา
.
.
.
ไม่ใช่ฝันและไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่มันคือเรื่องจริงที่ได้เกิดขึ้นแล้ว

การได้มาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของนายแพทย์ภัทรพงศ์ ทรัพย์ก่อเกียรติกุล

ผู้ชายที่สุดแสนจะเฟอร์เฟคและดีพร้อมอย่างที่สุด ทว่าเขาคนนี้กลับมีสถานะเคยเป็นแฟนเก่าของเพื่อนสนิทเธอ

ถึงในใจจะรักมากแค่ไหนสุดท้ายแล้วก็ทำได้แค่หักห้ามใจ เมื่อรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้เพื่อจุดประสงค์อะไร

และสถานะของเธอก็เป็นได้แค่

'ภรรยาในนาม'
.
.
.
“พี่ภัทร ณิชาขอโทษค่ะ ขอโทษที่ทำให้พี่ภัทรเสียใจ ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ณิชาแค่อยากบอกว่าณิชาไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” เป็นประโยคแสนเบาหวิวจากปากอิ่ม ความเสียใจมีมากเท่าไร ความรู้สึกผิดก็มีมากขึ้นเท่านั้น มีคำอธิบายตั้งมากมายที่อยากจะเอ่ยออกไป แต่กลับพูดไม่ออกเมื่อครั้งที่ได้เผชิญหน้ากัน ทำได้แค่เพียงพูดออกมาในตอนที่อีกฝ่ายยังคงหลับใหลไม่ได้สติ ไม่แน่ว่าหากภัทรพงศ์ตื่นขึ้นมาแล้ว แม้แต่หน้าของเธอก็อาจจะไม่อยากมอง

ความรู้สึกในตอนนี้นอกจากความห่วงใยอย่างที่สุดแล้ว ใจหนึ่งก็ยังอยากอยู่ดูแลต่อแต่ก็คงทำอะไรได้ไม่มาก สองมือขาวเลื่อนลงมาแตะที่ชายผ้าห่มผืนเดิม ตัดสินใจขยับมันขึ้นมาปกคลุมกายหนาเอาไว้ ทันใดนั้น หญิงสาวก็ถูกคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงดึงตัวลงมา ดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างตกใจเหตุเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวถึงทำให้ใบหน้าซีกหนึ่งของณิชาภาลงไปแนบไว้กับอกกว้างอย่างไม่ทันระวัง หญิงสาวหลับตามิด ข่มความกลัวไว้ในใจ ร่างกายตอนนี้มันชาไปหมดทั้งตัว หวั่นเกรงว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาแล้วจะถูกต่อว่าเอา แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่การคาดเดา ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดจากคนไข้บนเตียง เมื่อมั่นใจแล้วว่ายังไม่ได้ทำให้คนไข้ตื่น สองมือจึงค่อยๆ แกะอ้อมแขนของอีกฝ่ายออกห่าง โดยใช้กำลังแรงให้เบาสุดเท่าที่จะทำได้

สุดท้ายณิชาภาก็สามารถหลุดพ้นออกมาจากพันธนาการของอีกฝ่ายได้ พยาบาลสาวกับหัวใจที่ยังคงเต้นแรงอยู่ สัมผัสเมื่อครู่เหมือนหัวใจจะวายเสียให้ได้ ดวงตาคู่สวยยังคงเบิกกว้างด้วยความตกใจ คนบนเตียงไม่มีการตอบสนองใดนอกจากเปลือกตาที่ปิดสนิท เสียงลมหายใจยังคงเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ นั่นทำให้คิดได้ว่า อ้อมกอดที่ได้รับไปเมื่อครู่อาจเป็นเพียงแค่การละเมอพร่ำเพ้อเท่านั้น ณิชาภาก้าวถอยหลังจนมาถึงประตูทางออก ก่อนไปไม่วายปิดไฟให้ตามหลัง

ทว่า...ในความมืดสลัวนั้น กลับมีเปลือกตาคู่หนึ่งที่กำลังค่อยๆ เปิดออกมา มันอาจจะเป็นเพราะกลิ่นนั่น ‘กลิ่นที่คุ้นเคย เป็นกลิ่นที่ยามได้เชยชมก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ’ ภาพเหตุการณ์ที่เกิดถูกประมวลเข้ามาในหัวของจักษุแพทย์หนุ่ม และมันก็ทำให้มีความคิดหนึ่งผุดเข้ามาด้วย