พังคีที่รัก

บทนำ

ค่ำคืนเป็นเหมือนหน้าหนังสือที่ถูกเปิดออกช้า ๆ — ลมเอื่อยลูบผ่านเงาไม้ราวกับมือใครบางคนกำลังคุ้ยหาอดีตที่ไม่ยอมหลับใหล
และที่ปลายเงานั้น… เรื่องราวทั้งสี่ บังเกิดขึ้นราวกับคำสาปที่ถูกกระซิบต่อกันมาเนิ่นนาน

พังคีที่รัก — เพลงเก่าที่ไม่รู้ผู้แต่ง กลายเป็นเชือกมัดวิญญาณกับคนเป็น เสียงแผ่วหวาน…แต่เมื่อฟังจบ ใครบางคนจะหยุดหายใจ
ภูติพรายพยนต์ — เมื่อศพไม่ได้ขอพร แต่คนเป็นดันไปขอ แรงอธิษฐานจึงย้อนกลับมาหาเจ้าของมันอย่างแสบสันต์
(ขอเพียงอย่าเผลอพูดว่า "ไม่เชื่อ" ดัง ๆ — เพราะบางที คนฟังอาจไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับเรา)

ระแวงไพร — ป่าไม่เคยเปล่า แต่คนหลงทางชอบบอกตัวเองให้สบายใจ
ยิ่งเดิน ยิ่งรู้สึกเหมือนมีฝีเท้าอีกคู่ซ้อนตาม…
เสียงกรอบแกรบเล็กน้อยในพุ่มไม้ บางครั้งเป็นแค่กระแต
บางครั้ง—เป็นสิ่งที่รู้จักชื่อเราเสียด้วย

และ ลางสยอง — ความฝันที่ดูเหมือนเล่นตลกกับโชคชะตา
เตือนก่อนเสมอ… แต่กว่าจะเข้าใจความหมาย ก็สายเกินแก้ไปแล้ว
เหมือนนาฬิกาที่เดินตรงทุกวินาที ทว่าแจ้งเตือนเสมอเพียงตอนหมดเวลา

หนังสือเล่มนี้ไม่พยายามให้คุณด้วยเสียงดังโครมคราม
มันเพียงจุดตะเกียงเล็ก ๆ แล้วพาคุณเดินเข้าไปในเงามืด
ให้คุณถามตัวเองว่า—สิ่งที่เห็นนั้นเป็นเรื่องเล่า หรือเงาของใจที่ซ่อนอยู่กันแน่

หากพร้อมแล้ว
ปิดไฟเถิด
ให้ความเงียบทำหน้าที่แทนคำบอกเล่า
แล้วก้าวเข้าไป…
เพราะบางประตู เปิดได้เพียงครั้งเดียว — และด้านใน ไม่ใช่ทุกอย่างที่อยากให้เราออกมาอีกครั้ง.