ลานข้าวสาวกอด

ยามค่ำเหมือนผืนน้ำหมึกที่ค่อย ๆ ลามคลุมทุ่งและป่า
ดวงดาวล้วงนิ้วลงมาในเงามืด เหมือนจะเขี่ยความลับที่คนโบราณฝังทิ้งไว้
และในความนิ่งงันนั้น — เสียงหนึ่งเหมือนหัวใจที่ไม่ยอมตาย
มันเต้นช้า ๆ … แล้วกระซิบว่า อย่าหันหลังกลับ

เรื่องราวทั้งสี่ในเล่มนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อให้เชื่อ
แต่เพื่อให้คุณตั้งคำถามกับสิ่งที่ "อยู่ข้าง ๆ" แต่ไม่เคยอยากเห็น

ลานข้าวสาวกอด
คืนที่ข้าวเหลืองอร่ามเหมือนทอง
แต่พอพระจันทร์ขึ้นสูง เงาของหญิงสาวกลับเอื้อมกอดคนงานทีละคน
กอดแน่น…เหมือนแม่คิดถึงลูก
และปล่อยคืนหนึ่งเพียงร่างที่อุ่นเงียบเกินไป

ว่านโขมดโป่งแห้ง
ต้นไม้ที่เขาว่าปลูกแล้วกันผี
แต่ผู้หวงแหนกลับหวงเกินมนุษย์
เมื่อมีคนแอบเด็ดไปเพียงใบเดียว
ทั้งหมู่บ้านเหมือนถูกตาม "นับชื่อ" ทุกค่ำคืน—ทีละคน

ศาลาร้างป่าชายแดน
หลังคาพัง โต๊ะผุ กระดานยาวยังมีรอยกรีดเป็นชื่อเก่า ๆ
ใครหยุดพักที่นั่น มักได้ยินเสียงถามเบา ๆ ว่า
"รอคนเดียว…ไม่เหงาหรือ"
คำตอบที่ถูกต้อง มีเพียงอย่างเดียว—แต่ไม่มีใครตอบทัน

เสานางเรียง
ศาลาเล็กที่ประดับเสาเรียงเป็นแถว
ชาวบ้านบอกว่าเป็นเสา "นำโชค"
แต่ที่ปลายเสาแต่ละต้น มีชื่อหญิงสาวหายสาบสูญติดอยู่
และทุกปี เสาจะเพิ่มขึ้นหนึ่งต้น…ตรงกับวันที่หมอกลงจัดที่สุด

หนังสือเล่มนี้ไม่ตะโกนให้คุณกลัว
มันเพียงพาเดินให้ใกล้ความมืดมากกว่าที่ควร
ให้คุณชะโงกหน้าไปดู — ว่าระหว่างเรื่องเล่า กับความจริง
เส้นแบ่งนั้นบางเพียงใด

ถ้าพร้อมแล้ว
ปล่อยแสงไฟอ่อน ๆ ให้ไหวเหมือนหายใจ
เปิดหน้าแรกช้า ๆ
และอย่าลืม…เมื่อได้ยินใครกระซิบชื่อคุณในความมืด
ลองภาวนาให้เป็นแค่ลม — ไม่ใช่สิ่งที่ "รู้จักคุณดีเกินไป"