หลงพิสุทธิ์

ผู้ชายน่ากลัวเอาแต่แต่งกายด้วยชุดดำราวมัจจุราชในสายตาของ ‘อรอิน’ แต่กว่าจะรู้ตัวเธอก็ตกเป็นภรรยาของเขาอย่างไม่อาจเลี่ยงเสียแล้ว!

——————-
"คุณปรมัตถ์!" อรอินตาโต เธอหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเมื่อร่างกายถูกคร่อมทับจากคนที่ได้ชื่อว่าสามี "นี่คุณยังไม่หลับเหรอคะ"
"ฉันรอเธอตั้งนาน หลับไปก็อดน่ะสิ"
อรอินรู้สึกราวกับโดนหลอก ใบหน้าเง้างอดตัดพ้อส่งให้
"คุณ…"
"ห่างเหินจัง เวลาอยู่บนเตียงฉันอยากให้เธอเรียกว่าพี่ พี่มัตถ์ขา ไหนลองเรียกสิ"
อรอินตาโต ดวงตาเธอเบิกโพลงกับคำพูดของเขา ยิ่งมือไม้ที่ลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธอ มันให้ความรู้สึกร้อนหนาวสลับกันราวกับว่ากำลังจับไข้ก็ไม่ปาน
"คือ…อื้อ!" ถ้อยคำที่คิดจะเอื้อนเอ่ยถูกปิดทับด้วยปากได้รูปของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี
เนิ่นนานในความรู้สึกของอรอิน จูบนี้ราวกับตอกย้ำเรื่องราวในค่ำคืนนั้น พลันภาพบางอย่างที่ไม่ปะติดปะต่อกันในความทรงจำก็ซ้อนทับเข้ามา อรอินเห็นมันชัดเจนยิ่งขึ้น ดวงตาเธอเบิกกว้างยิ่งขึ้นกับสิ่งที่ได้รับรู้
ทว่ามันกลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง วันนั้นสติของเธอเลือนราง ตัวเธอกลับกลายเป็นใครไม่รู้ มันเหมือนไม่ใช่ตัวเธอหลังจากถูกมอมเมาด้วยฤทธิ์ยาบ้านั่น
ฉับพลันความรู้สึกไม่ยินยอมแทรกเข้ามา ใบหน้าหันหนีปากลิ้นรุกรานโดยอัตโนมัติ
ตุ้บๆ!
แรงตบตีทำคนที่กำลังหลงมัวเมาในรสจูบหลุดออกจากภวังค์
ปรมัตถ์ถอนใบหน้าออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ชายหนุ่มมองคนที่หายใจหอบ ปากอิ่มขึ้นสีเรื่อขึ้นทันตา มือหนายกขึ้นลูบใบหน้านวลแผ่วเบา ก่อนจะกระตุกยิ้มร้าย ก้มลงกระซิบเสียงพร่า
"วันนี้ทำหน้าที่ที่ดีของลูกสาวแม่พี่แล้ว เป็นสะใภ้ที่น่ารักของแม่พี่ก็ทำได้ดี งั้นคืนนี้ก็ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีของพี่ด้วยสิคะ น้องอร"
"…!"

———————————————————-
"ทำไม อยู่กับผัวเธอจะเป็นจะตายขึ้นมาหรือไง หรือจริงๆ แล้วเธออยากอยู่กับมัน"
"คุณกำลังไม่มีเหตุผลนะ อรไม่อยากคุยกับคุณ ออกไปนะ ไม่งั้นอรจะฟ้องคุณแม่"
"พอที! จะปั้นน้ำเป็นตัวอะไรอีก แล้วก็รู้ไว้ด้วยว่านั่นแม่ฉัน ถึงเขาจะเอ็นดูเธอแต่เขารักฉันมากกว่า แล้วถ้าแม่รู้ว่าลูกสะใภ้สุดที่รักกำลังสวมเขาให้ลูกตัวเอง เธอว่าแม่จะเลือกใครอรอิน"
"คุณใส่ร้ายอร อรไม่ได้ทำ…"
"แล้วที่ฉันเห็นมันอะไรฮะอรอิน บอกมาสิวะ!" ปรมัตถ์คว้าแขนของคนปากดีไว้ เขาบีบมันแน่นเพราะความโกรธที่กำลังปะทุเข้าไปทุกที
"ออกไปนะ! คนหยาบคาย คุณอย่ามาทำแบบนี้กับอร" อรอินใช้อีกมือปลดมือเขาออก แต่มันแทบไม่ช่วยอะไรเลย
"ถ้าฉันจะทำเธอจะทำอะไรได้ แล้วฉันจะบอกให้รู้ไว้ที่ทำนี่ยังไม่ใกล้คำว่าหยาบคายเลยด้วยซ้ำถ้าเทียบกับที่เธอทำ เธอมันผู้หญิงมักมาก…"
เพียะ!
"เธอกล้า!" ปรมัตถ์โกรธจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อใบหน้าของเขาหันไปตามแรงตบจากคนที่ดูไร้พิษสงแต่เขาคงมองอรอินผิดไปจริงๆ
"อร… อรไม่ได้ตั้งใจนะ"
"ฉันคงใจดีกับเธอมากไป คุณแม่ก็มองเธอผิดไป เธอคิดว่าพวกเราโง่มากสินะอรอิน"
"มะ…ไม่ใช่นะ…" อรอินส่ายหน้าพัลวัน
"ได้ วันนี้ฉันจะทำให้รู้ว่าหยาบคายจริงๆ มันเป็นยังไงอรอิน"
"อย่านะ! อุบ…"
ปากได้ได้รูปประกบลงมาปิดปากของอรอิน เขาบดเบียดเข้ามาอย่างดุดัน ไร้ความอ่อนโยนที่ควรจะมี
ตุ้บๆ!
เธอทุบอกเขารัวๆ จนปรมัตถ์ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ
"บางทีคนแบบเธออาจจะสนุกกับความหยาบคายก็ได้ มันยังมีสนุกกว่านี้อีกนะอรอิน" ปรมัตถ์กระซิบเสียงพร่าชิดปากบวมเจ๋อของคนหายใจเหนื่อยหอบ ดวงตาคู่โตที่สบมองกันอย่างตื่นๆ ทำให้ยิ่งสงสัยถึงความเป็นเธอ อรอินไม่ได้สายตาสั้นเขาเชื่ออย่างนั้นและไม่รู้ว่ามีเรื่องใดอีกบ้างที่เธอหลอกกัน "วันนี้เธอได้สนุกทั้งคืนแน่"
"อ๊ะ!" อรอินโดนผลักอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกระถดถอยหนีจ้องมองคนที่ได้ชื่อว่าสามีด้วยใจกลัว

————-
นิยายเรื่องนี้ไม่มีนอกกายนอกใจ ไม่มีฉากขืuใจ นิยายแนวแต่งก่อนค่อยรัก ดราม่าพอกรุบกริบ จบฟีลกู้ดค่ะ