เศษใจกลางรอยแค้น

“มันคือความจริงที่คุณต้องยอมรับ” ธีรดนย์ตอบอย่างเย็นชา “เซ็นซะ...นี่คือเอกสารที่ยินยอมให้ผมรื้อคดีของพ่อคุณขึ้นมาใหม่ ถ้าคุณบริสุทธิ์จริงก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรนี่”
“ฉันจะไม่เซ็น”
“คุณคิดว่ามีสิทธิ์เลือกเหรอมณิสรา” เสียงของเขากดต่ำจนน่ากลัว “คุณถูกเลือกให้มาเป็นเครื่องมือของผม คุณไม่มีทางที่จะหลบหนีจากชะตากรรมนี้ได้”
มณิสรามองเข้าไปในดวงตาที่แข็งกระด้างของธีรดนย์ด้วยความหวังอันริบหรี่ “ปล่อยแขนฉันก่อน...ฉันกำลังท้องลูกของคุณอยู่”
“คิดจะใช้เด็กมาต่อรองเพื่อให้ผมยกเลิกการแก้แค้น ที่ผมรอมาสิบปีงั้นหรือมณิสรา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “คุณพยายามมากนะ ที่คิดจะผูกมัดผมด้วยเลือดของตระกูลฆาตกรของคุณ และคุณแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นลูกของผม”