แค่มีใครสักคนอยู่ก็พอแล้ว

บางครั้งความรัก
ไม่จำเป็นต้องเริ่มด้วยคำว่า “รัก”
ไม่ต้องมีสัญญา
ไม่ต้องรู้ว่าจะไปถึงไหน

แค่มีใครสักคน
ที่ไม่เร่ง
ไม่ถาม
ไม่ดึงให้เข้มแข็งก่อนเวลา

ลินิน กลับมาบ้านไม้หลังเก่าพร้อมหัวใจที่ยังไม่หายดี
เธอไม่ได้ต้องการการเยียวยา
แค่ต้องการพื้นที่ที่ไม่ทำให้เจ็บซ้ำ

คิน เข้ามาในชีวิตเธออย่างเงียบ ๆ
ไม่ซัก ไม่สอน ไม่ปลอบด้วยคำพูดสวยงาม
แค่ “อยู่”
อยู่ในวันที่ฝนตก
อยู่ในวันที่อดีตเคาะประตู
อยู่ในวันที่ยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะไหวหรือไม่

บ้านไม้ถูกซ่อมทีละแผ่น
หัวใจก็ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะไม่ปิดตาย

นี่ไม่ใช่นิยายรักที่เร่งให้รักกัน
ไม่ใช่เรื่องของการเปลี่ยนใครให้ดีขึ้น
แต่คือเรื่องของคนสองคน
ที่เลือกอยู่ข้างกัน
ในจังหวะที่พอดี

เพราะบางที
ความรักที่อบอุ่นที่สุด
ก็แค่การมีใครสักคนอยู่
โดยที่เราไม่ต้องพยายามเป็นอะไรเลย