9 เดือน 10 ด่านกระหังดง

เก้าเดือน…คือเวลาที่มนุษย์ถือกำเนิด
แต่ในดงทึบที่แสงตะวันไม่กล้าลงชื่อรับรองความปลอดภัย
เก้าเดือน คือเวลาที่ "บางสิ่ง" ใช้เรียนรู้การเป็นอสูร

ดงนั้นชาวบ้านเรียกว่า **ดงกระหัง**
ป่าที่มีด่านสิบด่าน แต่ผู้รอดมักนับได้แค่เก้า
เพราะด่านสุดท้าย—ไม่มีใครกลับมาเล่าว่ามันหน้าตาอย่างไร

เสียงปีกกระพือดังในคืนไร้ลม
กระหังอหิวาต์ บินต่ำเหมือนโรคระบาดที่เลือกเหยื่อได้
มันไม่ฆ่าด้วยกรงเล็บ
แต่มันทำให้คน "อยู่ต่อ" อย่างไม่ควรอยู่

ในป่าเดียวกันนั้น
มีชายบ้าคนหนึ่ง เดินธุดงค์สวนทางความกลัว
สวดมนต์ผิดบท เดินผิดทาง แต่ไม่เคยผิดเวลา
ไม่มีใครรู้ว่าเขาบ้าจริง
หรือเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใจสิ่งที่ป่าพยายามพูด

และลึกเข้าไปกว่านั้น
มีรอยเลือดเก่าแห้งติดตามลำธาร
เป็นร่องรอยของ **คนสู้หมี**
มนุษย์ที่เลือกยืนตรงหน้าอสูรตัวเป็น ๆ
เพราะรู้ดีว่า สิ่งที่รออยู่ข้างหลัง…น่ากลัวยิ่งกว่า

นี่ไม่ใช่เรื่องของความกล้า
ไม่ใช่ตำนานเล่าข้างกองไฟ
แต่มันคือบันทึกของผู้ที่ก้าวเข้าไปในเก้าเดือน
ผ่านเก้าด่าน
และค้นพบว่า—

บางครั้ง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในป่า
ไม่ใช่ผี
แต่คือมนุษย์
ที่ยังมีลมหายใจอยู่ ยินดีต้อนรับสู่ดง
ที่ทางออก…ไม่เคยถูกออกแบบมาให้ใช้ได้จริง