ตราบหัวใจ...ยังปรารถนากัน

ภายใต้แสงโคมสีแดงที่ส่องสว่างเหนือถนนเยาวราช... หนึ่งคนคือ ลูกสาวร้านน้ำเต้าหู้ผู้มีชีวิตอยู่ในกรอบของเตี่ยและความฝันที่เอื้อมไม่ถึง อีกหนึ่งคือ คุณหนูผู้สูงศักดิ์ในคฤหาสน์หรู ผู้มีชีวิตเพียบพร้อมทว่ากลับเงียบเหงาราวกับนกในกรงทอง
ในคืนที่พายุกระหน่ำ ความรักลับๆ ได้ผลิบานขึ้นอย่างเงียบงันและงดงาม ทว่าความจริงกลับแสนขมขื่น เมื่ออิสรภาพและชีวิตของคนที่รัก ต้องแลกมาด้วยการพลัดพรากที่ยาวนานถึง 6 ปี... โดยไม่มีแม้คำร่ำลา

“กิ่ง... เธอเคยกลัวอนาคตไหม?” ดารินกระซิบถามพลางวางผ้าลง มือเรียวเลื่อนลงมาลูบไล้ที่หัวไหล่บาง
“กลัวจ้ะ... กิ่งกลัวว่าจะไม่ได้เป็นอย่างที่ฝัน กลัวว่าต้องใช้ชีวิตอยู่ในร้านน้ำเต้าหู้ไปจนแก่ตาย” กิ่งตอบตามตรง ความเหงาในใจพรั่งพรูออกมา “แล้วคุณดารินล่ะจ๊ะ?”
“ฉันกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งจะต้องแต่งงานกับคนที่พ่อเลือกให้ กลัวว่าจะไม่มีสิทธิ์รักคนที่ฉันอยากรัก” ดารินรั้งตัวกิ่งให้ขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยกัน สองสายตาประสานกันท่ามกลางความสลัว
บรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังของคืนฝนพรำ ความใกล้ชิดที่บ่มเพาะมาหลายวัน และความเหงาที่ซ่อนลึกในใจของหญิงสาวสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่ง ดารินค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกัน กิ่งไม่ได้ถอยหนี ความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงกว่าความกลัวพุ่งพล่านอยู่ในอก
เมื่อริมฝีปากนุ่มประกบเข้าหากัน กิ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลง เหลือเพียงความหวานล้ำที่ซึมซาบเข้ามา ดารินจุมพิตอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่ากิ่งจะแตกสลาย สัมผัสจากฝ่ามือที่อุ่นจัดลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าไหมลื่นไหล ความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ขนบธรรมเนียมและกรอบของสังคมพังทลายลงในคืนนี้