กรงรักเหนือกาลเวลา

"ต่อให้เจ้าจะเกลียดข้า ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป"



ชายอีกคนรักเธอจนยอมขังเธอไว้เป็นของตน

อีกคนรักเธอมากพอจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ


แล้วผู้หญิงคนหนึ่ง…

จะมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองหรือไม่

เมื่อความรักกลายเป็นกรง

หรืออิสรภาพต้องแลกด้วยเลือด



"คุณหลวงคะ…"

เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความอ่อนแรงทว่ากังวานชัดเจนในความเงียบ

"ฉันไม่ได้รักคุณหลวง"

คำพูดสั้น ๆ นั้นประหนึ่งคมมีดที่กรีดฉีกอากาศจนขาดวิ่น ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าใจหาย หลวงอัครดิศรชะงักงัน ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาดูเหมือนจะแข็งค้างเป็นหิน ริมฝีปากหนากระตุกเล็กน้อย แววตาที่เคยดุดันกลับสับสนและพร่าเลือนราวกับคนที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน หรือไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็นความจริง

"ฉันไม่เคยรัก… และจะไม่มีวันรัก"

เบลล์เน้นย้ำช้า ๆ ทีละคำอย่างมั่นคง ราวกับกำลังรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายในชีวิตเพื่อพ่นความในใจออกมา

"ได้โปรด… ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ อย่าขังฉันไว้ในกรงที่ชื่อว่าความเหมาะสมนี้อีกเลย มันทรมาน… ทรมานจนฉันแทบจะตายอยู่แล้วคุณหลวง"

หยาดน้ำตาเม็ดใสไหลร่วงผ่านแก้มซีดขาวของเธอ แววตาของเธอเว้าวอนทว่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ หลวงอัครจ้องมองใบหน้าหญิงที่เขารักที่สุดด้วยความรู้สึกที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา แววตาของเขาสั่นระริกจากความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความปวดร้าวที่ลึกสุดหยั่ง

"บัว"

"ข้าให้เกียรติเจ้าเหนือสิ่งอื่นใด! ข้าเชิดหน้าชูตาเจ้า ดูแลเจ้าดียิ่งกว่าใครในเรือนวรเดชานุภาพ!"

เขาตะคอกถามพร้อมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเบลล์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ

"แล้วนี่คือสิ่งที่เจ้าตอบแทนข้าอย่างนั้นรึ!"

"ต่อให้ข้าต้องล่ามโซ่เจ้าไว้! ต่อให้ข้าต้องสร้างกรงขังเจ้าไว้ในห้องมืดตลอดชีวิต!"

เขาพึมพำชิดใบหน้าของเธอ ลมหายใจร้อนระอุรดรินใส่ผิวซีดขาวของคนบนเตียง

"ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปจากชีวิตข้าเด็ดขาด บัว... เจ้าเป็นของข้า!"


แล้วคุณล่ะ…

หากเป็นเธอ จะเลือก ความรัก หรือ อิสรภาพ