พ่ายอริ เล่ม ๑

(นิยายเรื่องนี้เป็นรุ่นลูกจากเรื่อง เอกกลองพิณ)

อริตัวร้ายคู่บ้านปรากฎตัวหลังจากหายหน้าไปหลายปี มาครั้งนี้ "ไอ้มั่น" ลูกเศรษฐีขาใหญ่แห่งบางยี่หุบ ไม้เบื่อไม้เมาของ "พ่อเทพ" หรือ "หมื่นเทพไทวกฤต พรหมทัตเทวาเสนาะ" ที่แลกหมัดกันตั้งแต่มือเท่าฝาหอยกลับตกอับ ต้องระเห็จมาทำงานจ้างงกๆในโรงชำเราชาย! เจอกันอีกทีก็ระเบิดเถิดเทิงยิ่งกว่าตีเกาะเคาะกะละมังให้ราหูคายจันทร์!

"ไหนดูซิ ว่าอย่างมึงมันจักขายได้ซักกี่ไพ"

"อย่ามาแตะกู! และกูบอกว่าไม่ได้ขาย! หรือถ้าขาย กูก็มิขายให้มึง!"

"กูก็มิอยากได้มึงนักดอก เสนียดชิบหาย" หมื่นเทพเอ่ยถากถางแต่สีหน้าไม่ได้แสดงความรังเกียจมีแต่จะแสยะยิ้ม

"มึงว่าใครเสนียด ไอ้บ้านวิปลาส!"

"ปากดีเสียจริง ดูซิ ว่าปากมึงนี่มันจะดีไปได้สักกี่น้ำ"

"ถุย! น้ำแรกก็น้ำลายกูบนหน้ามึงนี่แหละ ไอ้เทพ! หน็อย! คิดว่ากูมิกล้ารึ!"





"กูบอกให้มึงกินน้ำแกง แล้วมึงมีไอ้มุ่ยออกมาได้อย่างไร"

"มึงยุ่งกระไรด้วย! ไอ้มุ่ยไม่ใช่ลูกมึง!"

"มันจักเป็นลูกผู้ใดได้อีก ก็แม่มันอ้าขาให้แค่กู!"

"มึงบอกเองมิใช่รึ ว่ากูมักมากในกาม กูไปสมสู่กับใครต่อใคร ก็หาใช่เรื่องแปลกไม่! มึงอย่ามาเสือก!"

"ไอ้มั่น!"

แต่ใครเล่าจะคิดว่าผีจะผลักให้โคจรกลับมาเจอกันอีกครั้งหลังแอบต่อยตีพัวพันกันในโรงชำเราชายหลังไม่เจอกันหลายปี คนที่เคยปากดีอย่างไอ้มั่นบัดนี้เทียวตากแดดทำนารับจ้างและในย่ามผ้าคาดตัวนั้นมีทารกด้วยขี้แยถูกหอบหิ้วไปด้วย!



นิยายในเซ็ทเดียวกัน

เอกกลองพิณ (รุ่นพ่อแม่) (ลงจบแล้ว มีอีบุ๊ค)