ขอเพียงตะวันเวียนมาบรรจบ

สัมผัสรัญจวนชวนเผลอไผลไม่อาจลืมเลือนลงได้ หากแต่ในคืนนั้นเขามึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จนทัศนียภาพพร่ามัว จดจำได้เพียงเรือนกายสีน้ำผึ้งนวลเนียน เสียงครวญครางหวานลื่นหู และอ้อมกอดแสนอบอุ่นไร้ซึ่งคำปลอบโยน…

ใต้หล้า ไม่เคยลืมแม้เพียงเสี้ยววิ เขายังคงคะนึงหาผู้ที่เป็นมอบค่ำคืนแสนร้อนเร่า แต่หากเปลี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่น ในยามที่เขาโหยหาที่พึ่งพิงทางใจเป็นที่สุด

จนกระทั่ง….

วันที่เขาตัดสินใจเปิดรับสมัครพี่เลี้ยงให้ลูกชายตัวจ้อย ใต้หล้าจึงได้พบกับ รวีกานต์ ที่เข้ามาสมัครเป็นพี่เลี้ยงของลูกชาย คนที่ช่างคล้ายคลึงกับคนที่เขาเฝ้าถวิลหามาตลอด…

“ยิ่งคุณเป็นแบบนี้ ยิ่งทำให้ผมนึกถึงใครบางคน”

“ใครกันครับ?”

“คุณ…”

“หึ คุณใต้หล้ามองผมอยู่แท้ๆ ยังจะคิดถึงผมอยู่อีกหรอครับ?”

“ผมกำลังคิดถึงคืนนั้นของเราอยู่ต่างหากครับ คนในคืนนั้นเป็นคุณใช่ไหมครับ?”

“ลองเดาดูสิครับ”