คืนขอหวยที่หนองงูเห่า

บางคืน
เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของความตาย
และบางคืน…เงียบจนผีไม่กล้าส่งเสียง

หนองงูเห่า คือสถานที่ซึ่งคนเป็นพากันไป "ขอ"
แต่สิ่งที่ตอบรับกลับมา ไม่เคยถามว่า
มนุษย์พร้อม "รับ" หรือไม่
คืนขอหวยจึงไม่ใช่คืนแห่งโชค
แต่คือคืนที่ดวงวิญญาณออกมาตรวจบัญชีกรรม
เหมือนเจ้าหนี้ที่ไม่ต้องการเงิน
ต้องการแค่ตัวคน

เณรน้อยหน้าไฟ เดินผ่านกองเพลิงที่ไม่ใช่เพื่อฌาปนกิจ
แต่เพื่อทดสอบว่า
ใจคนจะไหม้ก่อนเนื้อหนัง
หรือเนื้อหนังจะพาใจดับไปพร้อมกัน
ผ้าเหลืองของเขาสะอาด
แต่เงาที่ลากตามพื้น กลับดำเหมือนบาปที่ยังไม่ถูกชำระ

ในป่าชายแดน
ทหารคนหนึ่งแบกศพกลับค่าย
ศพที่ไม่ส่งกลิ่น
ไม่เน่า
และไม่ยอมอยู่นิ่ง
ยิ่งเดิน ยิ่งรู้สึกเหมือนมีใครอีกคน
กำลังแบก "เขา" อยู่จากข้างใน

และที่ห้วยวังเย็น
สายน้ำเย็นจนคนเป็นขนลุก
แต่นางนาคีกลับอาศัยอยู่ราวกับเป็นบ้าน
เธอไม่ได้มาหลอก
ไม่ได้มาขู่
เธอมาเพียงเพื่อทวง
สิ่งที่มนุษย์เคยเอาไป
แล้วลืมไปว่ามันมีชีวิต

ทั้งสี่เรื่อง
ไม่ใช่ตำนาน
ไม่ใช่นิทานสยองขวัญก่อนนอน
แต่คือบันทึกของคืนที่ความเป็นกับความตาย
ยืนใกล้กันจนหายใจรดต้นคอกันได้

ถ้าคุณอ่านแล้วรู้สึกหนาว
แสดงว่าเรื่องเล่าทำงาน
แต่ถ้าอ่านแล้วได้ยินเสียงใครเรียกชื่อคุณเบา ๆ
อย่าหันกลับไปมอง

เพราะบางครั้ง
ผีไม่ได้อยู่ในป่า
มันยืนอ่านอยู่ข้างคุณ
พร้อมกันนี่แหละ