คัมภีร์อุปนิษัท (THE UPANISHADS)

คัมภีร์อุปนิษัท ในฉบับแปลและอธิบายความโดย สวามี ปรมานันทะ มิใช่เพียงหนังสือแห่งถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นสะพานเงียบงันที่ทอดยาวจากโลกแห่งคำถามไปสู่แดนแห่งความตื่นรู้ อุปนิษัทเองคือเสียงกระซิบของปรีชาญาณโบราณ เสียงที่ไม่เร่งรัด ไม่บังคับ เพียงให้มนุษย์นั่งลงข้างกองไฟแห่งจิตวิญญาณ แล้วฟังความจริงซึ่งไม่อาจกล่าวได้ด้วยภาษา
ความโดดเด่นของคัมภีร์อุปนิษัทฉบับนี้อยู่ที่ท่าทีของผู้แปลและผู้อธิบาย สวามี ปรมานันทะ มิได้วางตนเป็นผู้รู้สูงสุด หากเป็นผู้นำทางที่สงบนิ่ง เขาเผยถ้อยคำของอุปนิษัทออกจากเปลือกแห่งพิธีกรรมและศัพท์ปรัชญาอันซับซ้อน แล้วเผยให้เห็นหัวใจของคำสอน การตระหนักรู้ว่า อาตมัน มิได้แยกจาก พรหมัน และความหลุดพ้นมิได้อยู่ ณ ที่ใดไกล นอกจากความรู้แจ้งในปัจจุบันขณะ
งานแปลและคำอธิบายของสวามี ปรมานันทะยืนอยู่บนความสมดุลอันประณีต ระหว่างความซื่อสัตย์ต่อต้นฉบับกับความเข้าใจของผู้อ่านร่วมสมัย เขาไม่ลดทอนความลึกซึ้งของปรัชญาเวทานตะ หากทำให้ความลึกซึ้งนั้นใสกระจ่าง ความเป็นนามธรรมถูกเชื่อมโยงเข้ากับประสบการณ์ภายในของมนุษย์ ลมหายใจ ความเงียบ ความสงสัย และการเฝ้ามองตนเอง
อุปนิษัทในสายตาของเขามิใช่ตำราศาสนา หากเป็นศาสตร์แห่งการรู้จักตนเองอย่างถึงราก เสียงถาม "เราคือใคร" "อะไรคือความจริงสูงสุด" และ "อะไรไม่เกิดไม่ดับ" มิได้ถูกยกขึ้นเพื่อให้ได้คำตอบเชิงทฤษฎี หากเพื่อให้ผู้อ่านหันกลับไปเพ่งพินิจความรู้สึกตัวของตนเองอย่างตรงไปตรงมา คำอธิบายของสวามี ปรมานันทะจึงทำหน้าที่คล้ายกระจก ไม่เพิ่ม ไม่ลด แต่ทำให้สิ่งที่มีอยู่แล้วปรากฏชัด
ความงามของหนังสือเล่มนี้ยังปรากฏอยู่ที่ภาษาซึ่งไม่โอ่อ่า หากสงบ ละเอียด และหนักแน่น เป็นภาษาที่เคารพความเงียบพอ ๆ กับถ้อยคำ และเข้าใจดีว่า ปัญญาสูงสุดมิได้เกิดจากการถกเถียง หากเกิดจากการหยุดคิดในจังหวะที่เหมาะสม อุปนิษัทจึงมิได้สอนให้สะสมความรู้ แต่สอนให้ละวางอวิชชา
สำหรับผู้อ่านในยุคปัจจุบัน คัมภีร์อุปนิษัท ฉบับนี้ คือการเชื้อเชิญให้ก้าวพ้นความเร่งรีบของโลกสมัยใหม่ เข้าสู่พื้นที่ซึ่งคำถามสำคัญที่สุดของชีวิตยังคงเดิม และคำตอบมิได้เปลี่ยนไปตามกาลเวลา เมื่ออ่านจนจบเล่ม ผู้อ่านอาจไม่รู้สึกว่าตน "เข้าใจทุกอย่าง" หากจะรู้สึกว่าตนได้กลับมาอยู่ใกล้ความจริงมากขึ้น ความจริงที่มิได้ต้องการการพิสูจน์ เพียงเป็นการตื่นรู้อย่างเงียบงันภายในใจตนเอง

กมล กายวิสุทธิ์
ผู้แปล