เสิ่นเฟยเฟยคุณหนูตัวจริง

"พี่สาวหรือ" เฟยเฟยทวนคำเสียงเรียบ "ข้าจำได้ว่าท่านแม่มีข้าเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว อีกทั้งท่านพ่อก็มีข้าเป็นลูกสายตรงเพียงคนเดียว คำว่าพี่สาวนี้ท่านคงหมายถึงลูกบุญธรรมกระมัง"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นหมิงแข็งค้างไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันตาเห็น บ่าวไพร่ต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตา
เสิ่นฮูหยินโกรธจนหน้าแดง "บังอาจ! หมิงเอ๋อร์เป็นพี่สาวที่ข้ารักดั่งดวงใจ เจ้าเพิ่งกลับมาเหยียบจวนวันแรกก็กล้าปากดีเสียแล้ว องครักษ์! พานางไปไว้ที่เรือนหลังเล็กท้ายจวน ให้บ่าวไพร่ขัดตัวนางให้สะอาด อย่าให้เสนียดติดจวนข้า!"
องครักษ์ที่พาเสิ่นเฟยเฟยมามีท่าทีลำบากใจ "แต่ฮูหยินขอรับ นายท่านสั่งไว้ว่าให้พาคุณหนูใหญ่ไปพักที่เรือนพุดตาน..."
"ที่นี่ข้าเป็นคนจัดการ" เสิ่นฮูหยินตวาดเสียงดัง "เรือนพุดตานข้ายกให้หมิงเอ๋อร์ใช้เก็บของไปแล้ว ใครกล้าขัดคำสั่งข้า!"
เสิ่นเฟยเฟยยืดตัวตรง แม้จะอยู่ในชุดเก่าซอมซ่อแต่ท่วงท่ากลับดูสง่างามดุจหงส์ที่ไม่มีวันก้มหัวให้ไก่กา