สตรีร้ายกาจนี้ เป็นของทรราช!

หลี่ชิงเกอ ในชีวิตนี้ของนางไม่เคยพ่ายแพ้ผู้ใด แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ทรราชอย่างเซี่ยเหยียน ผู้ที่เหยียบย่ำแคว้นของนางจนป่นปี้ อีกทั้งยังต้องไปเป็นฮองเฮาของเขา จะมีอะไรน่าเจ็บแค้นกว่านี้อีก!

"ด้วยโองการแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้เจ้าชีวิตแห่งต้าเซี่ยทรงมีพระบัญชา แคว้นหนานหลี่อ่อนด้อย ไร้ความสามารถในการปกครอง เป็นเหตุให้ไพร่ฟ้าเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า บัดนี้กองทัพต้าเซี่ยยาตราทัพมาถึงหน้าประตูเมือง เพื่อยุติสงครามและคงไว้ซึ่งความสัมพันธ์อันดีสืบไป จึงมีรับสั่ง"
เสียงของขันทีเฒ่าจากแคว้นศัตรูดังก้องไปทั่วท้องพระโรงที่เงียบกริบดุจป่าช้า กลิ่นคาวเลือดจากการสู้รบที่หน้าประตูวังยังคงคลุ้งในอากาศ ขุนนางแคว้นหนานหลี่ต่างก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความอัปยศและความหวาดกลัว ขันทีผู้นั้นปรายตามองเหล่าผู้แพ้ด้วยแววตาเหยียดหยาม
"ให้ส่งมอบทรัพย์สินมีค่า กองเสบียง และช่างฝีมือตามรายการแนบท้าย เป็นเครื่องบรรณาการ และขอแต่งตั้งองค์หญิงหลี่ชิงเกอแห่งหนานหลี่ ขึ้นเป็น ฮองเฮาคู่บัลลังก์มังกร ให้เดินทางกลับสู่เมืองหลวงต้าเซี่ยพร้อมทัพหลวงในทันที จบราชโองการ!"
สิ้นเสียงประกาศ ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุม ขุนนางเฒ่าบางคนถึงกับกลั้นสะอื้น ฮ่องเต้แห่งหนานหลี่ผู้เป็นบิดาของนางได้แต่นั่งคอตกอยู่บนบัลลังก์อย่างไร้ศักดิ์ศรี ทันใดนั้น ร่างระหงในชุดสีขาวพิสุทธิ์ที่นั่งสงบนิ่งอยู่แถวหน้าสุดก็ขยับตัว
หลี่ชิงเกอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน นางยืดหลังตรง สง่างามราวกับหงส์ที่ปีกยังไม่หัก ใบหน้างดงามที่ใครต่อใครต่างหลงใหลบัดนี้เรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาคู่สวยจ้องมองม้วนราชโองการสีทองในมือขันทีศัตรูเขม็ง
นางประสานมือมาข้างหน้า ค่อยๆ ย่อกายลงทำความเคารพอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมทุกกระเบียดนิ้ว น้ำเสียงหวานใสแต่กังวานดังขึ้นอย่างชัดเจน
"หลี่ชิงเกอ น้อมรับราชโองการ ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี"
มือเรียวบางยื่นออกไปรับม้วนผ้าแพรสีทองนั้นมาถือไว้ ทว่า ภายใต้ใบหน้าที่ก้มลงอย่างนอบน้อมนั้น ริมฝีปากบางกลับเม้มแน่นจนห่อเลือด เล็บยาวจิกเข้าไปในฝ่ามือตนเองจนเจ็บร้าวเพื่อข่มกลั้นความโกรธแค้นที่กำลังปะทุอยู่ในอก
‘เซี่ยเหยียน เจ้าคนสารเลว!’
นางกู่ร้องอยู่ในใจ ดวงตาที่หลุบต่ำฉายแววอาฆาตมาดร้ายที่ไม่มีใครมองเห็น
เขาไม่เพียงแค่ชนะศึก แต่เขายังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหนานหลี่จนจมดิน การเรียกสินสงครามเป็นทองคำและเสบียงอาหารมหาศาล เท่ากับเป็นการปล้นชิงความอยู่รอดสุดท้ายของราษฎรแคว้นนางที่กำลังอดอยาก แล้วยังจะกล้า กล้ามีหน้ามาสู่ขอนางไปเป็นฮองเฮา
ตำแหน่งฮองเฮาเขาจงใจดึงตัวนาง ผู้เป็นมันสมองของกองทัพหนานหลี่ไปไว้ใกล้ตัว เพื่อไม่ให้แคว้นนี้เหลือเขี้ยวเล็บใดๆ อีก
"องค์หญิงทรงปรีชายิ่งนักที่รู้จักผ่อนหนักให้เป็นเบา" ขันทีเฒ่ายิ้มเยาะ "ฝ่าบาททรงกำชับมาว่า ให้ท่านรีบเตรียมตัว รถม้าทรงรออยู่หน้าวังแล้ว"
หลี่ชิงเกอเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มงดงามแต่ไปไม่ถึงดวงตาปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"ฝากกงกงกราบทูลฝ่าบาทด้วยว่า หม่อมฉันซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่งนัก ที่ทรงเมตตาไว้ชีวิตคนในแคว้นและยังยกย่องหม่อมฉันถึงเพียงนี้"



แนะนำตัวละคร

เซี่ยเหยียน ฮ่องเต้

จักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดแห่งแคว้นต้าเซี่ย เขาแต่งตั้งลูกสาวขุนนางใหญ่เข้ามาเป็นสนมเพื่อ ถ่วงดุลอำนาจ ทางการเมือง ไม่ได้รักใครจริง ส่วนการตั้งนางเป็นฮองเฮา ก็เพื่อใช้เป็นโล่กันไม่ให้ตระกูลขุนนางตระกูลใดตระกูลหนึ่งมีอำนาจมากเกินไป

หลี่ชิงเกอ ฮองเฮา

แม้จะมียศเป็นแม่ของแผ่นดิน แต่ไร้อำนาจสั่งการ เบี้ยหวัดน้อยนิด ข้าวของเครื่องใช้เก่าเก็บ ไม่มีตระกูลหนุนหลังเพราะบ้านเมืองแตกพ่าย