ติดใจเมียเด็ก

- ตัวอย่างเนื้อหา-

ระหว่างทางฝนก็ตกหนักเพราะช่วงนี้ข่าวเขาว่าประเทศไทยพายุเข้า ตกหนักอย่างนี้ขับรถค่อนข้างอันตรายเลย ครามต้องขับช้าๆ

ขณะที่กำลังบังคับพวงมาลัยรถให้มั่นนั้น ครามก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในชุดนอน กำลังเดินตากฝนอยู่ข้างทาง

ผีหรือคนวะนั่น

ร่างแกร่งคิดในใจ แอบหวาดระแวงเล็กน้อย

ผีอะไรทำไมหุ่นดีจัง มองจากด้านหลังก็รู้เลยว่าถ้าหันหน้ามาต้องสวยมากแน่ๆ

แค่เห็นร่างสวยสมส่วนจากด้านหลังครามยังแอบหลงใหลขนาดนี้ แล้วถ้าได้เห็นข้างหน้าล่ะ ครามจะหลงใหลเธอแค่ไหน

ด้วยความอยากรู้ว่าหญิงสาวที่เดินใส่ชุดตากฝนอยู่นี้เป็นคนหรือผี ร่างแกร่งจึงเร่งเหยียบคันเร่งให้แซงหน้าเธอ

พอขับแซงมาแล้วก็มองกระจกหลัง เฮ้ยนั่นมันคนนี่หว่า! ทำไมถึงมาเดินตากฝนด้วยชุดนอนสายเดี่ยวสั้นๆ แบบนี้ล่ะ มันอันตรายมากเลยนะ

ครามเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางแล้วเดินลงจากรถฝ่าสายฝนไปหาเธอ

"หนู! ทำไมถึงมาเดินตากฝนแบบนี้!" ครามตะโกนแข่งกับเสียงฝนเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าน้ำผึ้ง สายตาคมนิ่งค้างครู่หนึ่งเหมือนถูกความงามของเธอสะกด

ถ้าเป็นผี คือเป็นผีที่สวยมาก แต่ว่าเธอคงไม่ใช่หรอก เธอคงเป็นคน

"ฮึก ฮืออ" น้ำผึ้งร้องไห้ร่างสั่นระริก ยกสองมือโอบกอดตัวเองเพราะหนาวจากฝนตก

"มา เดี๋ยวพาไปส่งบ้าน" ด้วยความสงสารไม่รู้ว่าเธอไปเจออะไรมา ครามจึงหวังดีจะพาเธอไปส่งที่บ้าน มือแกร่งจึงคว้าข้อมือบางของน้ำผึ้งเตรียมพาไปขึ้นรถ

แต่เขาไม่รู้หรอกว่าเธอเพิ่งหนีออกมาจากบ้านเพราะเกือบโดนไอ้พ่อเลี้ยงมันปลุกปล้ำ เธอไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว

"ไม่ หนูไม่กลับบ้าน!" น้ำผึ้งสะบัดมือของครามออกอย่างแรงและเดินร้องไห้ท่ามกลางสายฝนต่อไป

"หนู! แต่มันอันตรายมากเลยนะมาเดินคนเดียวแบบนี้!" เขาเดินตามเธอไป

"ฮึก"

"งั้นไปบ้านพี่ไหม"

"…" พี่? ตาลุงคนนี้ดูแก่กว่าพ่อเลี้ยงเธออีก เรียกแทนตัวเองว่าพี่อย่างนั้นเหรอ

"นะ พี่เป็นห่วงหนูจริงๆ"

น้ำผึ้งลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะหยุดเดิน นั่นหมายความว่าเธอยอมตกลงไปกับครามแล้ว

ไหนๆ ก็ไม่มีที่ไป ไปกับลุงคนนี้คงดีกว่าเดินอย่างไร้จุดหมายไปเรื่อยๆ ดูแววตาลุงแกก็น่าจะเป็นคนดีอยู่ คงไม่ได้คิดทำเรื่องไม่ดีกับเธอหรอก

เมื่อครามเห็นว่าน้ำผึ้งไว้ใจเขา ร่างแกร่งจึงจูงมือคนร่างบางเข้าไปนั่งในรถยนต์ของตัวเอง

"เดี๋ยวพี่พาไปหาที่พักนะ"

..........

"ค่ะ หนูมีปัญหากับทางบ้านค่ะ ฮัดชิ่ว!!" เธอว่าจบก็จามอย่างแรง เหมือนว่าเธอจะเป็นหวัดเพราะเดินตากฝนมาเป็นชั่วโมง

"ไม่สบายแน่เลย เดี๋ยวพี่ไปหายามาให้กินนะ" ครามบอกกับน้ำผึ้งจบก็เดินออกไปจากห้องเพื่อไปหายามาให้เธอ จากนั้นก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับยาและน้ำเปล่า

"ขอบคุณค่ะ" น้ำผึ้งกล่าวขอบคุณพร้อมกับรับยากับแก้วน้ำมา แล้วเธอก็กินยา

"เล่าให้ฟังได้ไหมว่ามีปัญหาอะไรกับทางบ้าน" ด้วยความอยากรู้ ครามจึงถามเธอ

"..." เธอเงียบ ไม่รู้ว่าจะเล่าปัญหาส่วนตัวให้ลุงคนแปลกหน้าคนนี้ฟังดีไหม

"ถ้ามันทุกข์ใจก็ระบายให้พี่ฟังได้นะ"

เมื่อเขาพูดจบเธอก็ตัดสินใจเล่าให้เขาฟัง เธอเล่าว่าโดนพ่อเลี้ยงคุกคามจนต้องหนีออกมาจากบ้านกลางดึก และเล่าต่ออีกว่าตั้งแต่ที่แม่ได้ผัวใหม่แม่ก็ไม่สนใจเธอ เอาแต่สนใจผัวใหม่หรือพ่อเลี้ยงของเธออย่างเดียว

พ่อเลี้ยงชอบมาลวนลามเธอลับหลังแม่เสมอ แต่เธอก็ไม่กล้าบอกแม่เพราะกลัวแม่จะไม่เชื่อและหาว่าเธออ่อยเขา เพราะดูเหมือนแม่จะอยากเชื่อไปทางนั้น

ครามฟังจบก็ถึงกับฉุนขาด อยากไปกระชากคอเสื้อไอ้พ่อเลี้ยงนั่นแรงๆ แล้วเขย่าตัวมันให้ตับไตไส้พุงพันกัน ถามมันว่ามันเป็นห่าอะไรถึงต้องมาลวนลามเธอ หิวนักทำไมไม่ไปหาระบายกับเมีย เอามาลงกับลูกเลี้ยงทำไม ไอ้สันดาน!

"แล้วบ้านหนูอยู่แถวไหนล่ะ" ระงับอารมณ์ฉุนเฉียวไว้ ถามคนตัวเล็กไป

"อยู่หมู่บ้านxxค่ะ"

"โห เดินมาไกลมากเลยนะ" แม่ง! สงสารเธอมาก หมู่บ้านนั้นอยู่ห่างจากตำแหน่งที่เขาเจอเธอพอสมควร

"ค่ะ"

"แล้วหนูจะเอายังไงต่อ จะกลับไปอยู่กับไอ้พ่อเลี้ยงนั่นไหม"

"หนูไม่อยากกลับไปแล้วค่ะ แต่หนูก็ไม่มีที่ไป"

"งั้นอยากมาอยู่กับพี่ไหม"

"คะ?"

"พี่หมายถึงอยากมาทำงานอยู่กับพี่ไหม อ้อ หนูยังเรียนอยู่ใช่ไหม" ครามนึกขึ้นได้ว่าเธอยังดูอายุน้อยอยู่ อาจจะยังอยู่ในวัยเรียนก็เลยถามไป

"หนูไม่ได้เรียนหรอกค่ะ เรียนจบแค่ ม.6"

"อ้าวเหรอ" ม.6 อย่างนั้นเหรอ ทำไมเธอถึงไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัยล่ะ เห็นเด็กๆ สมัยนี้อยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยกันทั้งนั้น

อืม...เธอคงมีเหตุผลส่วนตัวของเธอ งั้นอย่าไปถามมากเลย

"แล้วลุงจะให้หนูทำงานอะไรเหรอคะ"

"หนูอยากทำอะไรล่ะ มีหลายตำแหน่ง"

"ตำแหน่งไหนได้เงินดีสุดคะ"

"เมียลุง"


//////////

เนื้อหามี 14 ตอน
รบกวนกดอ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อค่ะ
ขอบคุณค่ะ