เจียงเปาเปาหนูน้องหาพ่อใหม่ให้แม่ยุค 80

"คงเป็นกลิ่นจากบ้านหัวหน้าหมู่บ้านกระมังจ๊ะ" เปาเปาเสนอความคิด "เมื่อวานเห็นลูกชายเขากลับมาจากในเมือง คงมีการเลี้ยงฉลองกัน ลมคงพัดกลิ่นมาทางนี้"
บ้านหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก และฐานะดีพอที่จะกินไก่ได้ ข้อสันนิษฐานนี้จึงฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด
ย่าเจียงหน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโหและความผิดหวัง นางมั่นใจว่าได้กลิ่นมาจากห้องนี้ แต่ค้นจนทั่วก็ไม่เจอหลักฐาน แม้แต่กระดูกสักชิ้นก็ไม่มี
"ฮึ่ม ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้าฉันจับได้ว่าพวกแกแอบซุกซ่อนของกินล่ะก็ น่าดู"
ย่าเจียงกระแทกไม้เท้า เดินหัวเสียกลับออกไปพร้อมกับท้องที่ร้องโครกครากเพราะความหิวที่ถูกกระตุ้น
เปาเปามองส่งแผ่นหลังพวกเหลือบไรด้วยสายตาสมเพช
"อยากกินเหรอ ฝันไปเถอะ"
เด็กหญิงหันมายิ้มให้แม่ที่นั่งตัวเกร็งจนเหงื่อตก