หากแม้สวรรค์เมตตาผมสักครั้ง

สองตายังหลับสนิท ร่างกายเจ็บปวดเคลื่อนไหวตามแรงกระแทกกระทั้น ไร้อารมณ์ไร้ความสุขมีเพียงความเจ็บปวดที่แทรกกายสอดเสียงประสานพร่ำบอกว่าตนเจ็บปวดเพียงใด ไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นเสพสมกับร่างกายบาดเจ็บนานเท่าใด เสียงรอบข้างมีเพียงความเงียบงันและเสียงครางเครืออย่างสุขสมของทรชนชุดดำ
‘สวรรค์ครับ ชาตินี้ชีวิตของผมอาภัพนัก หากท่านจะเมตตาผมอีกครั้ง ชาติหน้าขอให้ชีวิตของผมมีค่าสักนิดเถิด ให้ผมได้มีโอกาสเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง’
ความดำมืดคือสิ่งเดียวที่ปรากฏให้วาริทเพ่งมองในห้วงสุดท้าย พร้อมลมหายใจที่ถูกกลืนหายไปกับปูนซีเมนต์ในถังน้ำมัน พลันเสียงฟ้าคำรามกึกก้องราวกับกำลังป่าวประกาศไปยังทุกสารทิศถึงเรื่องราวอันน่าอดสูที่เกิดขึ้นในคืนนี้