เสิ่นชิงหวานมิใช่ชายาโง่อีกต่อไป

“เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือชิงหวาน” เซียวเยียนตวาดลั่น ดวงตาคมกริบดุจกระบี่จ้องมองนางด้วยความเกลียดชัง
“อวี้เอ๋อร์ตั้งครรภ์ลูกของข้า แต่นางกลับต้องเกือบแท้งเพราะเจ้าผลักนางตกสระน้ำ จิตใจของเจ้าช่างชั่วช้าเกินคนนัก”
“พี่หญิง เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้ ข้ารักท่านเคารพท่านเสมอมา” เสิ่นชิงอวี้สะอื้นไห้ซบลงกับอกของเซียวเยียน ใบหน้างดงามนั้นฉายแววผู้ถูกกระทำอย่างแนบเนียน ทั้งที่ในใจกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง
“โบยนางต่อไป จนกว่านางจะสำนึก” เซียวเยียนสั่งการเสียงเฉียบขาด
ไม้โบยที่ชุ่มไปด้วยหิมะและเลือดฟาดลงบนแผ่นหลังของเสิ่นชิงหวานอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ความเจ็บปวดที่ทวีคูณทำให้สติของนางเริ่มเลือนราง ในใจของนางเอกคนเดิมนั้นแตกสลาย นางรักชายผู้นี้มาทั้งชีวิต ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความตายที่เขามอบให้พร้อมกับข้อหาที่นางไม่ได้ก่อ
“ข้าเกลียดท่าน...”