เขาหาว่า...ข้าคือหญิงบ้า

คำโปรย
"ในวันที่คนรักถูกฆ่าตายต่อหน้า... ข้าเสียสติ"
"ในวันที่บิดาและแม่เลี้ยงล่ามโซ่ข้าไว้ในห้องมืด... ข้าก็กลายเป็นหญิงบ้า"
กลิ่นอับชื้นของเศษฟางและเสียงเหล็กครูดกับพื้นหิน คือโลกใบเดียวที่ 'หลินเสี่ยวรัน' จักจำได้ นางถูกจองจำอยู่ในนรกที่ไร้แสงตะวัน เพียงเพราะปฏิเสธที่จะเป็นหมากให้บิดาใช้ปูทางสู่อำนาจ
ข้าวบูดเน่าที่ถูกผลักเข้ามาทางช่องประตู และรอยเข็มแทงจากคนที่แสร้งใจดี คือสิ่งที่หล่อเลี้ยงลมหายใจอันริบหรี่
นางอ้อนวอนต่อสรวงสวรรค์... มิใช่ขอให้รอดชีวิต แต่ขอให้ใครก็ได้ช่วยปลิดชีพนางไปจากความทรมานนี้ที!
ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง วิญญาณจากต่างภพกลับฟื้นคืนในร่างที่แตกสลาย พร้อมกับคำอธิษฐานสุดท้ายที่ดังก้องวิญญาณ...
"หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอเกิดเป็นหญิงที่เข้มแข็ง... ใครที่มันล่ามข้าไว้ด้วยโซ่เหล็ก ข้าจะล่ามพวกมันไว้ด้วยกองเพลิง ใครที่ทำให้ข้าต้องกินน้ำตา ข้าจะให้มันชดใช้ด้วยโลหิต!"
ท่ามกลางสายตาดูแคลนของคนทั้งเมืองที่ตราหน้าว่านางคือ 'หญิงวิกลจริต' ไม่มีใครรู้เลยว่า... ภายใต้แววตาเหม่อลอยนั้น คือเพชรฆาตที่กำลังลับมีดรอเวลาเชือดเฉือนลำคอของพวกคนโฉดทีละคน!

"โซ่เส้นนี้อาจล่ามกายข้าได้... แต่ไม่อาจล่ามความแค้นที่กำลังจะเผาผลาญพวกเจ้าจนมอดไหม้ด้วยเช่นกัน !"


ด้วยรักจากใจ
ดอกหญ้าในหน้าหนาว

นางไม่ได้มาเพื่ออาลัยอาวรณ์ แต่มาเพื่อสะสางขยะ ชิ้นสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในจวนนี้... หลินมู่หลัน น้องสาวต่างแม่ผู้เคยแกล้งทำตัวเป็นกุลสตรีผู้อ่อนหวาน แต่ลับหลังกลับคอยยุยงให้หลิวซื่อทรมานเสี่ยวรัน
ภายในเรือนหลังเล็กที่ยังไม่ถูกรื้อค้น มู่หลันนั่งสั่นเทาอยู่บนพื้นรอบกายเต็มไปด้วยหีบผ้าที่พยายามจะขนหนี
“จะไปไหนหรือน้องสาวข้า?” เสียงเย็นเยียบของเสี่ยวรันดังขึ้นที่หน้าประตู
มู่หลันสะดุ้งสุดตัว นางเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวรันที่อยู่ในชุดไหมสีเขียวมรกตดูภูมิฐานและน่าเกรงขาม
“พี่... พี่ใหญ่! ท่านช่วยข้าด้วย ท่านได้ดีแล้ว ท่านต้องช่วยน้องสาวคนนี้สิ ข้าถูกท่านแม่บังคับ ข้าไม่ได้อยากทำร้ายท่านเลย!”
เสี่ยวรันเดินเข้าไปช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดัง ตึก... ตึก... ราวกับเสียงกลองมรณะ
“น้องสาม... เจ้ายังเล่นละครเก่งไม่เปลี่ยนนะ จำได้ไหม วันที่ข้าถูกล่ามโซ่ เจ้าแอบเอาเข็มมาแทงที่แขนข้าแล้วหัวเราะ บอกว่าคนบ้าไม่มีความรู้สึกหรอก... ตอนนี้ข้าอยากรู้นักว่า คนปกติอย่างเจ้า ถ้าถูกเข็มแทงสักพันเล่ม จะยังหัวเราะออกไหม?”
“ไม่! อย่าทำข้า! ข้ากลัวแล้ว!” มู่หลันคลานหนีจนแผ่นหลังชนกับผนัง
เสี่ยวรันย่อตัวลงตรงหน้า ความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้มู่หลันแทบหายใจไม่ออก
“ข้าจะไม่ใช้เข็มแทงเจ้าหรอกมู่หลัน มันสกปรกมือข้า... แต่ข้าได้ยินว่าที่หอคณิกาท้ายเมืองกำลังหาแม่นางหน้าใหม่ที่มาจากตระกูลขุนนางตกอับ ข้าว่าใบหน้าสะสวยของเจ้าคงทำเงินได้ไม่น้อย”
“ท่านมันนางมาร! ท่านมันหญิงบ้าวิปริต!” มู่หลันกรีดร้อง
“ใช่ ข้าบ้า... และคนบ้าอย่างข้าก็ทำได้ทุกอย่างเสียด้วย” เสี่ยวรันลุกขึ้นยืนพลางโบกมือให้ทหารที่ตามมา
“เอาตัวนางไปส่งที่หอหมื่นบุปผา บอกแม่เล้าว่านี่คือของขวัญจากพระชายาของท่านแม่ทัพโม่ ห้ามให้นางตาย และห้ามให้นางอยู่อย่างสบาย... ให้เจ้านางลิ้มรสการถูกล่ามด้วยราคะเหมือนที่ข้าเคยถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก!”