ใครฆ่าฮูหยินท่านแม่ทัพ

'ไป๋หนิงซู' ฮูหยินแม่ทัพใหญ่ผู้สิ้นชีวิตปริศนา กลับฟื้นคืนในร่าง 'หลัวเมิ่งเซียง' อนุภรรยาผู้แสนจืดจางในจวนเดียวกัน เดิมนางคิดว่าตนอ่อนแอจนป่วยตาย เห็นทีอาจมิใช่ มือสังหารที่ปลิดชีพนางยังลอยนวล

======================================================

"ซูเอ๋อร์ของข้าโดนพิษจนลมปราณแตกซ่าน ข้าต้องจับคนผิดมาลงทัณฑ์ เจ้าคิดว่าเป็นฝีมือผู้ใดกันหรืออนุหลัว"
หลัวเมิ่งเซียงส่ายศีรษะเชื่องช้า ดูเหมือนนางจะมิได้แปลกใจกับคำบอกเล่าของเขา
"ข้าโง่เขลานัก มิอาจรู้ได้ว่าผู้ใดกระทำการชั่วช้าถึงเพียงนี้"
"จะเป็นอนุหลินได้หรือไม่" แม่ทัพฉินหลอกล่อ
"ท่านแม่ทัพฉลาดหลักแหลม ไยจึงได้ถามสตรีผู้โง่งมเช่นข้าที่อยู่แต่ในเรือนนอนของตนเล่า"
คำตอบของหลัวเมิ่งเซียงทำให้หางตาของฉินอวี้เหยากระตุก สตรีนางนี้เก่งกาจในเรื่องต่อปากต่อคำนัก
"แต่เดิมข้ามิได้สงสัยเจ้าเลยอนุหลัว หากแต่พอได้สนทนากับเจ้า วาจายอกย้อนที่เจ้ามอบให้เริ่มทำให้ข้าสงสัยเจ้าเสียแล้ว" เจ้าของจวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น หากผู้ใดได้ฟังก็ย่อมขนลุกไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย คงมีก็แต่เพียงเจ้าของเรือนพักทางทิศใต้แห่งนี้ที่ยังยืนนิ่ง ใบหน้าแย้มยิ้มบางเบาไร้ความหมองเศร้าหรือกริ่งเกรงใดๆ
"มิมีเหตุใดให้ข้าต้องกระทำการชั่วช้าเช่นนั้น ข้ามิได้ประโยชน์อันใดหากจวนแม่ทัพแห่งนี้ไร้ซึ่งฮูหยินไป๋ ตัวข้านั้นแต่งเข้าจวนท่านตามพระราชโองการขององค์ฮ่องเต้ หาได้มีน้ำใจให้ท่านมาแต่เดิมไม่ เช่นนี้แล้วท่านแม่ทัพจะสงสัยข้าด้วยเหตุอันใด"
"หากไม่ใช่เจ้า แล้วเป็นผู้ใด"
"นั่นเป็นกิจธุระของท่านแม่ทัพมิใช่หรือที่ต้องหาคำตอบ หาใช่กิจที่อิสตรีเช่นข้าต้องไปยุ่งเกี่ยวไม่ ฮูหยินไป๋เป็นฮูหยินของท่านมิใช่หรือ หากท่านยังมิรู้ว่าใครสังหารนาง แล้วใครเล่าจะรู้ได้"
ฉินอวี้เหยามิเคยต้องอับจนด้วยถ้อยคำเช่นนี้มาก่อน แม้นมิได้เป็นทูตที่ต้องเจรจาเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นใด ทว่าที่ผ่านมาเขาก็สนทนาโต้ตอบได้ด้วยสติปัญญามาตลอด มีเพียงครั้งนี้ที่คำกล่าวของหลัวเมิ่งเซียงทำให้เขาต้องยอมจำนน
จริงอย่างที่นางว่า หากเขาผู้เป็นสามีของซูเอ๋อร์ยังมิรู้ว่านางตายด้วยฝีมือผู้ใด แล้วใครเลยจะรู้ได้ สามีภรรยาล้วนเป็นหนึ่งเดียว เขาย่อมรู้ดีในเรื่องของซูเอ๋อร์ และนางย่อมรู้ดีในเรื่องของเขา เป็นเช่นนี้มาเสมอจนกระทั่งนางสิ้นลม

===============================================
นิยายเรื่องนี้เป็นแนวจีนโบราณ อ่านตัวอย่างก่อนนะคะ :)