รักมันใหญ่มาก

เพราะคำขอของกรินทร์หรืออย่างไร เธอจึงตื่นขึ้นมาบนเตียงพร้อมกับชายหนุ่มแปลกหน้าในสภาพยับยุ่ง ไม่ต้องคิดว่าลึกซึ้งถึงขั้นไหนเพราะขาเธอสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่สาวโสด เคยซิง และมีทัศนคติติดลบเกี่ยวกับผู้ชายเช่นเธอ ก็คงไม่รอให้ใครมารับผิดชอบ นอกเสียจากปีนออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบและทำเป็นไม่เคยมีเรื่องเสียผีแบบนี้เกิดขึ้น
ทว่าใครจะรู้ว่าสิ่งที่ทำเป็นการลบหลู่เจ้าที่อย่างแรง เขาถึงได้ตามมาทวงความรับผิดชอบถึงที่เช่นนี้

--------------------โปรยฉาก 1----------------------
"ที่งานเลี้ยงบริษัทเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ลัลน์จำได้หรือเปล่า" ศิวัชรเอนหลังลงกับผนักเก้าอี้ และยังยกแขนขึ้นมากอดอก สายตาคมเข้มจ้องมองเธอราวกับเป็นจำเลยที่ทำความผิดร้ายแรงมาอย่างไรอย่างนั้น
งานเลี้ยงบริษัทที่ผ่านมาแล้วมีเรื่องให้ต้องจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำ
...นอกจากเข้าห้องผิดก็เท่านั้นเอง
"จำได้ค่ะ ปกติดีนี่คะ ทุกคนก็สนุกกันดี"
"แสดงว่าลัลน์ก็สนุกงั้นเหรอ"
"ค่ะ"
"ถ้างั้นการนอนกับพี่ก็คงสนุกดีสินะ"

--------------------โปรยฉาก 2----------------------
"ขอจูบได้ไหม"
"นอนได้แล้วค่ะ คุณใหญ่บอกว่าไม่สบายนี่คะ"
"ลัลน์...รังเกียจพี่หรือเปล่า"
"ลัลน์ว่า..." เลิกคุยเรื่องนี้กันดีกว่า...ถูกกลืนหาย เมื่อศิวัชรประกบริมฝีปากหยักหนาลงบนกลีบปากเล็กนุ่มนิ่ม ดูดกลืนคำพูดของเธอเอาไว้ในโพรงปากอุ่น