เมียเด็กของท่านประธานอคิราห์

กฎของการเป็นเมียจ้างคือห้ามรู้สึก ห้ามผูกพัน ห้ามหวั่นไหว ห้ามคิดอะไรเกินเลยเป็นอันขาด มิเช่นนั้น จะถูกเลิกจ้างและถูกเรียกเงินคืนทุกบาททุกสตางค์

...................

"สนใจมาทำงานกับฉันไหม ฉันจะให้เงินเดือนเธอเดือนละสามแสน"
ดวงตากลมโตเบิกขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ร่างเล็กนิ่งชะงักเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ ริมฝีปากอ้าค้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ก่อนจะเผลอทวนคำพูดของเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
"สะ...สามแสน?"
นี่มันมากกว่ารายได้รวมทั้งปีของเธอเสียอีก
"เอ่อ...คือ...คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมคะ"
"หน้าฉันเหมือนคนชอบล้อเล่นเหรอ"
"ปะ...เปล่าค่ะ"
น้ำเสียงทรงอำนาจและแววตาที่ดุดันนั้นทำให้หญิงสาวต้องก้มหน้างุดแทบจะทันทีทันใด มือบางที่กุมอยู่บนตักยิ่งบีบแน่นด้วยความประหม่า
เขาจะจ้างเธอไปทำอะไรเดือนละตั้งสามแสน อย่าบอกนะว่า...
เจ้าของห้องมองใบหน้าซีดเผือดแล้วถอนหายใจราวกับรู้ทันความคิด รีบชิงพูดก่อนที่เธอจะคิดเองเออเองไปไกล
"คุณปู่ฉันป่วยหนักน่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ก่อนตายท่านอยากเห็นฉันแต่งงานมีครอบครัว ฉันก็เลยจะจ้างเธอมาเป็นเมียปลอม ๆ เพื่อตบตาคุณปู่"
คนฟังมีสีหน้างุนงงราวกับสมองยังไม่ประมวลผล ทำเอาฝ่ายยื่นข้อเสนอถึงกับทำตัวไม่ถูก คนอย่างอคิราห์ไม่เคยรู้สึกขาดความมั่นใจขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
"ฉันไม่ได้มีเวลามานั่งรอเธอนะ ถ้าไม่อยากรับข้อเสนอก็ปฏิเสธมา"
"ระ...รับ หนูรับค่ะ"
ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาน้ำฟ้ารีบคว้าโอกาส เงินเดือนสามแสนแลกกับการแสดงละครเป็นเมียปลอม ๆ ใครไม่รับก็โง่แล้ว
"แล้วหนู...ต้องทำอะไรบ้างคะ"
"เธอต้องย้ายมาอยู่กับฉันที่นี่ ทำหน้าที่เหมือนเป็นเมียจริง ๆ"

...................