ป่วนหัวใจเจ้านายที่รัก

คนเมาไม่ได้สตินอนดิ้น เหยียดแขน เหยียดขา แต่บังเอิญว่าแขนที่เหยียดยืดออกมามันดันซุกเข้าไปตรงช่องว่างระหว่างเนื้อผ้า ชายกระโปรงชุดราตรีของเธอ ฝ่ามือใหญ่ คว้าหมับเข้าไปตรงของสงวนส่วนสำคัญของปัณณรินทร์อย่างเต็มมือ

"เวย์!" ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นยืน แข้งขาสั่น ใจเต้นระรัว มือคว้าแจกันเซรามิกเตรียมจะเอามาทุ่มทุบใส่คนมือไว หากแต่เมื่อเห็นสภาพคนเมานอนไม่ได้สติแล้วก็ไม่รู้ว่าจะโกรธ หรือทุบตียังไงดี เพราะตีไปก็คงตายเปล่า เนื่องจากเจ้าตัวไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว ไม่ได้สติอะไรเลย
"ตาบ้าเอ้ย"
"คุณเอิงเอย"
"เรียกทำไม!" เสียงแหลมถามกลับ รู้สึกอับอาย แต่ยังนับว่าโชคดีที่นายเวธัสนั้นเมาจนไม่ได้สติ อย่างนี้สิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อครู่ ตื่นมาก็คงจำไม่ได้แล้ว...มั้ง
"ร้อนจังเลย" มือดึงคอเสื้อเชิ้ตเกะกะทำท่าเหมือนอยากถอดออก
"ร้อนมากก็แก้ผ้าไปเลย ฉันไม่คุยกับนายแล้ว"

พูดจบเดินหนีเข้าไปในห้องนอน เพราะต้องการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างเครื่องสำอาง ปัณณรินทร์ไม่รู้ว่าตัวเองใช้เวลาในการจัดการตัวเองไปนานเท่าไหร่ แต่เมื่อเดินกลับออกมาอีกครั้งสิ่งที่ทำให้เธอตกใจจนแทบช็อคนั่นคือ

"เวย์ นายจะแก้ผ้าทำไม!"
"คุณเอิงเอยสั่ง"