เล่ห์รักใต้อาณัติทรราช

"ในโลกที่ความดีถูกฝังกลบด้วยกองเลือด... มีเพียงปีศาจเท่านั้นที่จะปกป้องเจ้าได้"

ในค่ำคืนที่ลมวสันต์พัดพาเอาเกล็ดหิมะสุดท้ายมาทักทายเมืองหลวง โลกที่แสนบริสุทธิ์ของ 'เสิ่นรั่วเฟย' บุตรีเสนาบดีตงฉินก็พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี บิดาผู้เที่ยงธรรมถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏและถูกประหารชีวิตอย่างโหดเหี้ยม ท่ามกลางหยาดน้ำตาและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ชายผู้ที่นางควรจะเกลียดชังที่สุดอย่าง 'เป่ยจิ้งเหยียน' อัครมหาเสนาบดีทรราชผู้กุมอำนาจล้นฟ้า กลับก้าวเข้ามาฉุดดึงนางขึ้นมาจากโคลนตม... ในฐานะ 'ของเล่น' ส่วนตัวที่เขาประมูลมาด้วยทองพันตำลึง

เขาคือพญามารที่คนทั้งใต้หล้าประณาม เขาคือฆาตกรที่จรดพู่กันลงนามประหารชีวิตบิดาของนาง และเขาคือคนคนเดียวที่กางปีกโอบล้อมนางไว้ใน 'กรงทอง' ที่แข็งแกร่งที่สุด

เป่ยจิ้งเหยียนขัดเกลานางจากหงส์ผู้ใสซื่อให้กลายเป็นนางมารร้ายที่เยือกเย็น เขาไม่ได้มอบความรักที่อ่อนหวานให้นาง แต่เขามอบ 'ความจริงใจที่โหดร้าย' ย้ำเตือนนางทุกลมหายใจว่า... ในโลกที่เน่าเฟะแห่งนี้ ความยุติธรรมที่สะอาดสะอ้านนั้นไม่มีอยู่จริง หากอยากได้มันคืนมา นางต้องยอมให้มือเปื้อนเลือดและหัวใจที่แหลกสลายเป็นราคาค่างวด

ทว่า... ภายใต้เล่ห์เหลี่ยมกลางราชสำนักและความแค้นที่ฝังรากลึก กลับมีความลับที่กรีดลึกยิ่งกว่าคมดาบซ่อนอยู่ เมื่อการประหารในวันนั้นอาจไม่ใช่การทรยศ แต่เป็นหมากตัวแรกใน 'แผนการมรณะ' ของเสิ่นกั๋วกงที่สละชีพเพื่อสร้าง โซ่ตรวนแห่งความรู้สึกผิด ผูกมัดพญามารไว้ให้เป็นทาสของบุตรสาวไปชั่วกาลนาน!

"เป่ยจิ้งเหยียน... ท่านช่วยข้าไว้เพื่อให้ข้ากลายเป็นกระจกสะท้อนความโสมมของท่านใช่หรือไม่?"
"ข้าบอกเจ้าแล้วรั่วเฟย... ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าให้อภัย ข้าเพียงต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่ แม้ชีวิตนั้นจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อข้าจนทุกลมหายใจก็ตาม"

เมื่อหนึ่งคนจำต้อง 'รัก' ด้วยคำสาปจากความตาย และอีกหนึ่งคนจำต้อง 'อยู่' ด้วยความแค้นที่แสนหวาน
บทสรุปของเล่ห์รักใต้อาณัติทรราชครั้งนี้ จะสิ้นสุดลงที่บัลลังก์ทอง... หรือกองฟอนแห่งความโศกเศร้า?