เด็กเฮียช้าง

‘ฝันดีนะครับหนูนิด’
เสียงเตือนข้อความดังขึ้นที่มือถือสาวน้อยที่วางไว้โต๊ะเตี้ยตรงหน้า ส่วนคนจ้องจับผิดเพราะความระแวงอ่านทันก่อนเธอหยิบมากดปิดหน้าจอเอาไว้
"ใคร"น้ำเสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
"รุ่นพี่ที่มหาลัยค่ะ" เธอตอบไม่เต็มเสียงนัก เพราะถึงแม้จะไม่ได้คิดอะไรแต่ก็ไม่อยากให้คนข้าง ๆ รู้สึกหงุดหงิด ไม่พอใจ
"ก็ลบไปแล้วนี่"หนุ่มหล่อจ้องเขม็งทำตาดุอย่างจับผิด
"ไม่ใช่พี่น้ำค่ะ"
"อะไรวะ ไปเรียนไม่กี่วันมีคนมาจีบแล้วกี่คน ฮะ บล็อก ลบให้หมด แล้วทีหลังไม่ต้องให้เบอร์ ให้ไลน์กับใครเข้าใจมั้ย"
"ทุกคนก็เป็นเพื่อนเป็นพี่ทั้งนั้นนะคะเฮีย แล้วนี่เฮียเป็นอะไร หนูนิดไม่ได้คิดอะไรกับใครเลยจริงๆ อีกอย่างถึงจะคิด แล้วเฮียมีสิทธิ์อะไรคะ ถ้าหนูนิดห้ามเฮียบ้างล่ะ ห้ามให้ไลน์ให้เบอร์กับผู้หญิงที่ไหนเด็ดขาด เฮียจะทำให้หนูนิดได้มั้ย" เธอไม่ได้คิดอะไรกับคนอื่น ทุกคนทำให้เธอหวั่นไหวไม่ได้หรอก นอกจากเขา ผู้ชายที่ได้ใกล้ชิด อยู่กับเธอสองต่อสองบ่อยที่สุดคนนี้แหละที่ทำให้เธอหวั่นไหวได้อยู่บ่อยครั้ง