โปรดปรานคุณศศิ

ความใกล้ชิดค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง เกินเส้นแบ่งระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง
แม้โปรดปรานจะเจียมตัว มองตนเองเป็นเพียงหมาวัดที่ไม่คู่ควรกับดอกฟ้า
แต่ศศิกลับมองเห็นเพชรเม็ดงามที่ซ่อนอยู่ในเด็กหนุ่ม เขาจึงเลือกเจียระไนด้วยมือของตนเอง
ผลักดันให้โปรดปรานเรียนรู้ธุรกิจ และก้าวขึ้นมายืนเคียงข้าง ในฐานะคู่คิดที่สมศักดิ์ศรีของเขา
.
.
“แม่...” เสียงทุ้มของลูกชายสั่นเครือเล็กน้อย
“อะไรของเอ็งไอ้โปรด ทำท่าทำทางเหมือนจะลาบวช มีเรื่องอะไร หรือไปก่อเรื่องไว้รึเปล่า!” ป้าอุ่นเริ่มใจคอไม่ดี มองหน้าลูกสลับกับเจ้านายด้วยความหวาดหวั่น
“แม่ฟังโปรดนะ...” โปรดปรานเงยหน้าขึ้น สบตากับมารดาด้วยแววตาที่แน่วแน่และจริงจังที่สุดในชีวิต
“โปรด...โปรดกับมาดาม เราคบกันจ้ะแม่”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเล็กๆ ในทันที ราวกับมีใครมากดปุ่มหยุดเวลา เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กตอกดังก้องจนแสบแก้วหู ป้าอุ่นเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง มองหน้าลูกชายเหมือนเห็นผี ก่อนจะหันขวับไปมองศศิที่นั่งสงบนิ่งอยู่ข้างๆ
“มะ…หมายความว่ายังไงไอ้โปรด เอ็ง...เอ็งพูดเล่นใช่ไหม” ป้าอุ่นเสียงสั่น มือไม้เริ่มสั่นเทา
“ผมพูดเรื่องจริงแม่ ผมรักมาดาม...รักพี่ศศิ และพี่ศศิก็รักผม เราคบกันมาสักพักแล้ว”
“ไอ้โปรด! เอ็งมันใฝ่สูง! เอ็งมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” ป้าอุ่นตะคอกลั่น ฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ลูกชายดังเพียะด้วยความตกใจและโมโหระคนกลัว
“มาดามท่านเป็นใคร เอ็งเป็นใคร เอ็งเป็นแค่ลูกคนใช้ เป็นแค่คนขับรถ กล้าดียังไงไปอาจเอื้อมดึงฟ้าลงมาต่ำแบบนี้!”