รักพัดไป ใจสิงห์ตาม

เมื่อ 'สิงห์' ผู้เย็นชาต้องมาพ่ายแพ้ให้กับ 'สายลม' ที่เขาเคยตราหน้าว่าหิวเงิน...

สำหรับ 'สิงห์' นายทหารหนุ่มผู้ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายกลางสมรภูมิ ความตายคือเพื่อนสนิท และความรักคือเรื่องไร้สาระ เขาปิดตายหัวใจและสร้างกำแพงทิฐิขึ้นมาอย่างแน่นหนา

จนกระทั่งเขาได้พบกับ 'พัดชา' หญิงสาวที่ยอมสละศักดิ์ศรีทุกอย่างเพื่อหาเงินมารักษาครอบครัว ในสายตาของสิงห์ เธอคือผู้หญิงน่ารำคาญที่เห็นแก่เงิน แต่ในวันที่ความจริงปรากฏ และความอ่อนโยนของพัดชาเริ่มสั่นคลอนหัวใจหินของเขา

สิงห์กลับพบว่า... ยิ่งเขาพยายาม 'ผลัก' เธอออกไปมากเท่าไหร่ หัวใจของเขากลับยิ่ง 'ตาม' ติดเธอไปมากเท่านั้น
สุดท้ายแล้ว สิงห์ที่หยิ่งผยองจะยอมสยบให้แก่สายลมที่ชื่อพัดชาหรือไม่?

หรือเขาจะสูญเสียเธอไปก่อนที่จะได้พูดคำว่ารัก?

-----------------------

เสียงระเบิดดังสนั่นจนหูอื้อไปหมด เขม่าควันสีดำคลุ้งตลบอบอวลจนมองแทบไม่เห็นทาง สิงห์ขยับหมวกให้กระชับ
มือที่กร้านแดดกระชับปืนคู่ใจไว้มั่น แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวเลยสักนิด มันเรียบนิ่งจนน่ากลัว

"เป้าหมายยังไม่เคลียร์! มีพลเรือนติดอยู่ด้านใน"

เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย แต่ยังไม่ทันที่ปลายสายจะพูดจบ ร่างสูงในชุดลายพรางก็ขยับตัวออกจากที่กำบังทันที

"เดี๋ยวผมเข้าไปเอง"

สิงห์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงนิ่งสนิทราวกับกำลังอาสาเดินไปหยิบของในสวน ไม่ใช่การเดินเข้าหาความตาย

"เฮ้ย! ไอ้สิงห์! รอคำสั่งก่อนสิโว้ย!"

เพื่อนร่วมทีมคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้สิงห์ต้องชะงัก

"มันอันตรายนะเว้ย มึงจะมุดเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้!"

สิงห์ค่อย ๆ หันมามอง แววตาคมคู่นั้นว่างเปล่าจนคนมองรู้สึกใจหาย

"ถ้ารอ... เขาอาจไม่รอดนะพี่"

"แต่มึงอาจจะตาย!"

สิงห์ยิ้มที่มุมปากเพียงบางเบา ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ไม่เป็นไรหรอกพี่... ผมยังไม่ตายง่าย ๆ หรอกน่า"

เขาดึงแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมช้า ๆ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ฟังดูเหมือนปลอบใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง

"ไม่ต้องเป็นห่วง... เดี๋ยวมานะ"

แล้วร่างนั้นก็หายลับเข้าไปในกลุ่มควันโดยไม่หันกลับมามองด้านหลังอีกเลย

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งร่างสูงใหญ่เดินฝ่าฝุ่นควันออกมาพร้อมกับเด็กตัวเล็ก ๆ ในอ้อมแขน
เสื้อผ้าเขาเปื้อนฝุ่นเขรอะ มีรอยถลอกที่หัวไหล่จนเลือดซึม แต่เขากลับไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดเลยสักนิด

"รายงานตัวครับ ภารกิจเรียบร้อย"

เขาส่งตัวเด็กให้หน่วยแพทย์ ก่อนจะยืนตัวตรงต่อหน้าผู้บังคับบัญชา

"นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้มันเสี่ยงแค่ไหนสิงห์?

ถ้าพลาดขึ้นมา นายไม่มีโอกาสได้สั่งลาใครเลยนะ"

สิงห์ยักไหล่เล็กน้อย สีหน้าดูเฉยเมยราวกับเรื่องที่เพิ่งผ่านไปเป็นเรื่องขี้ผง

"รู้ครับ... แต่ถ้าไม่เข้า ผมคงนอนไม่หลับ"

คำพูดนั้นทำเอาคนรอบข้างเงียบกริบ มันไม่ใช่ความกล้าหาญที่น่าภูมิใจ แต่มันคือความรู้สึกของคนที่ 'ไม่มีอะไรให้เสีย' จนน่าใจหาย

ตัดกลับมาที่บ้านพักในเมืองหลวง คุณหญิงดวงแขนั่งนิ่งอยู่หน้าจอทีวีที่กำลังรายงานข่าวสั้นด่วนเรื่องสถานการณ์ชายแดน

มือของเธอสั่นจนต้องประสานกันไว้แน่นบนตัก ทุกครั้งที่เห็นข่าวหน่วยของลูกชาย หัวใจคนเป็นแม่เหมือนถูกบีบจนหายใจไม่ออก

"สิงห์นะสิงห์... ทำไมถึงไม่กลัวตายบ้างเลยลูก"

เธอพึมพำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า

เธอรู้ดีว่าสิงห์ไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่สิ่งที่เขากำลังทำคือการใช้ชีวิตเหมือนคนที่พร้อมจะจากไปได้ทุกนาที เขาไม่มีห่วง ไม่มีพันธะ และไม่มีความสุข

"น้าไม่อยากให้ลูกเป็นฮีโร่ที่เหลือแต่ชื่อหรอกนะ..."

"แม่คะ... พัดมาแล้วค่ะ"

เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน
คุณหญิงดวงแขปาดน้ำตาช้า ๆ ก่อนจะหันไปมองร่างบางในชุดเรียบง่ายที่เดินเข้ามาพร้อมปิ่นโตอาหาร พัดชา... เด็กสาวที่เธอเฝ้ามองมานาน ผู้หญิงที่มีความอ่อนโยนเหมือนสายลมเย็น ๆ ที่น่าจะพอช่วยดับไฟในใจของลูกชายเธอได้

"หนูพัด... มาพอดีเลยลูก"

คุณหญิงดวงแขฝืนยิ้ม มองดูท่าทีที่นอบน้อมและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจของพัดชา

‘ถ้าเป็นหนู... หนูจะทำให้สิงห์อยากมีชีวิตอยู่เพื่อวันพรุ่งนี้ได้ไหมลูก’

คุณหญิงคิดในใจ ขณะที่แผนการบางอย่างที่เดิมพันด้วยชีวิตลูกชายและอนาคตของเด็กสาวคนนี้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น