ใจต้านรัก

"เดี๋ยวนี้กล้าตามพี่มาถึงที่นี่เลยเหรอ!" เมืองรามตวาดใส่คนรักทันทีที่เดินตามเธอออกมา ไม่ช้าเขาก็คว้าข้อมือเล็กให้เดินตามมายังมุมอับข้างร้าน เพื่อระเบิดอารมณ์ใส่หน้ากัน
"รินไม่ได้ตาม แต่เป็นพี่รึเปล่าที่โกหก!" หากเขาบอกกันดีๆ เธอหรือจะกล้ามีปัญหา แต่ที่ทำไมต้องโกหกด้วย ทำไมกัน
"พี่ก็แค่เบื่อ ก็เลยอยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง ไม่ได้เหรอ!"
คำว่า ‘เบื่อ’ ของเขากัดเซาะใจเธอจนเกิดบาดแผลใหญ่
"พี่เมืองเบื่อรินเหรอคะ…" หนนี้เขาเลือกที่จะไม่ตอบในทันที แต่ใช้โอกาสนี้จ้องมองคนรักที่แอบคบหาดูใจกันมานานกว่าสามปีอย่างชั่งใจ แรกรักอะไรมันก็หอมหวานไปหมด แต่พอนานวันเข้า เขากลับรู้สึกว่าระรินไม่ได้น่ารักเหมือนก่อน
เธอกดดันให้เขาบอกคนอื่นๆ ถึงสถานะของเราบ่อยเกินไป ไหนจะเรื่องหึงหวงที่มักจะเกิดขึ้นกับเพื่อนสนิทเขาอีก
เขาชอบระรินคนเดิมที่เคยทำตัวว่าง่ายคนนั้นมากกว่า แต่กับคนตรงหน้าคนนี้ไม่รู้อะไรทำให้เธอน่าเบื่อมากขึ้นทุกวัน
"พี่ว่าเรา…ลองห่างกันดูสักพักดีไหม" และก็กลายเป็นประโยคนี้ของเขา ที่มันทำให้เธอตกใจจนพูดไม่ออกเป็นนาทีๆ
"พี่เมือง!" เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับสิ่งนี้จากเขา ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าเราจะเดินมาจนถึงจุดนี้ ไม่เคยเลยจริงๆ
"เรื่องที่รินต้องการพี่ยังไม่พร้อมที่จะทำให้ ไม่รู้ด้วยว่าจะมีวันนั้นไหม…" เขาสามารถเดินพูดคุยหัวเราะกับผู้หญิงอีกคนได้อย่างเปิดเผยในขณะที่เธอนั้นกลับบอกว่าไม่พร้อมเหรอ
"พี่ชอบเขาจริงๆ สินะคะ" เธอมั่นใจว่าไม่ได้รู้สึกไปเองอย่างแน่นอน เรื่องที่ว่าเขาแอบรักเพื่อนสนิทคนนั้นของตัวเอง
"ถ้าพี่บอกว่าใช่ รินจะยอมเลิกดีๆ ไหม" เธอรักเขาออกขนาดนี้ ยอมเป็นคนในมุมมืดมาตั้งสามปี ทำไมจะไม่ได้ล่ะ!
"ได้ค่ะ งั้นเราเลิกกัน!"