Blood Idol สัญญารักฉบับแวมไพร์ซุปตาร์

เป็นหนี้ท่วมหัว เลยต้องเอาตัว (และเลือด) เข้าแลก
เมื่อเจ้านายซุปตาร์ไม่ได้ต้องการแค่คิวงาน แต่ต้องการ 'มื้อดึก' จากซอกคอเธอ

*****

"ถ้าไม่มีเข็มก็ต้องกรีด..." ฉันจ่อปลายมีดคมกริบลงบนผิวเนื้อนิ่มๆ ตรงเส้นเลือดดำ ในทางทฤษฎี ฉันรู้ดีว่าต้องกรีดตรงไหนถึงจะเลือดออกพอดีและไม่โดนเส้นประสาทสำคัญ แต่ในทางปฏิบัติ การจะเอาของมีคมมากรีดเนื้อตัวเองเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว

"เอาสิ..." อคินจ้องมองปลายมีดตาไม่กะพริบ ลิ้นของเขาแลบออกมาเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

"แค่กรีดนิดเดียวให้เลือดมันซึมออกมา เร็วเข้ามินตรา ผมจะไม่ไหวแล้ว"

เขาไม่ห้าม ซ้ำยังยุส่งอีกต่างหาก ความหิวคงบังตาเขาจนหมดสิ้นความเป็นสุภาพบุรุษไปแล้ว ฉันกลั้นใจ กดปลายมีดลงไปเบาๆ ความเจ็บจี๊ดแล่นขึ้นมา มือฉันสั่นระริก ยิ่งเห็นใบหน้าของอคินที่จ้องมองมาเหมือนเสือจ้องเหยื่อ ฉันยิ่งกลัว ความกลัวเจ็บตีกันมั่วกับความกลัวตาย

"ฉันกลัวเจ็บ ฮือออ จะให้กรีดแขนตัวเองแบบนี้ ฉันทำไม่ลง..." ฉันยอมรับความป๊อดของตัวเองอย่างหมดความเป็นพยาบาล เจาะเลือดคนอื่นมาเป็นพัน แต่พอจะเจาะตัวเองด้วยมีดปอกผลไม้ กลับใจเสาะขึ้นมาดื้อๆ

อคินมองฉันที่นั่งร้องไห้โฮกำมีดสั่นๆ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เสียงถอนหายใจที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดและความทรมาน

"ยัยขี้ขลาด..." เขาพุ่งเข้ามาประชิด ฉันหวีดร้อง หลับตาปี๋ เตรียมรับความเจ็บปวดจากการถูกกัด แต่กลับไม่มีเขี้ยวฝังลงที่คอ มือแข็งแรงของเขากระชากมีดออกจากมือฉันแล้วโยนไปที่เบาะหลัง จากนั้นมือเย็นเฉียบข้างเดิมก็เชยคางฉันขึ้น บังคับให้เงยหน้าสบตาเขา ดวงตาสีแดงฉานของเขาอยู่ห่างจากหน้าฉันแค่คืบ มันดูน่ากลัวแต่ก็ดึงดูดอย่างประหลาด กลิ่นลมหายใจของเขาเป่ารดจมูกฉัน เย็นยะเยือก

"กลัวเจ็บงั้นเหรอ" เขาถามเสียงพร่า ฉันพยักหน้าหงึกหงักทั้งน้ำตา อคินแสยะยิ้ม รอยยิ้มที่ดูอันตรายและเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น

"ไม่ต้องกลัว..." เขากระซิบชิดริมฝีปากฉัน

"ผมมียาชาแบบพิเศษ"

"คะ... ยาชาอะไร..." ยังไม่ทันสิ้นเสียงคำถาม ใบหน้าหล่อเหลาก็ฉกวูบลงมาปิดปากฉันทันที สัมผัสแรกคือความเย็น ริมฝีปากของเขาเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งแนบลงมาบนปากอุ่นๆ ของฉัน มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลหรือโรแมนติกแบบในละคร แต่มันคือการ "จู่โจม"